نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

۳۱- میرزا اصغر سام میرزا صفوی

سام میرزا صفوی / صحیفهٔ اول : در ذکر سادات رفیع الدرجات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

از سادات رضویست ولد امیر غیاث الدین عزیز است، حضرت میر، در فصاحت، بی نظیر زمان، و در بلاغت، فرید دوران، خود بود، در شعر گفتن و شناختن مسلم روزگار، فنائی تخلص میکرد، این چند مطلع از اوست :

بمیزان نظر حسن تو را با ماه سنجیدم

میان این و آن فرق از زمین تا آسمان دیدم

هر شب کنم اندیشه، تا دل ز تو برگیرم

چون صبح شود روشن، مهر تو ز سر گیرم

نمیدانم چسان گویم بشمع خویش سوز دل

که گر دم میزنم سوی رقیبان میشود مایل

غبارم کن خدا را . در رهی کان مه گذر دارد

بود دامن کشان روزی مرا از خاک بردار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

فردی از سادات رضوی به نام امیر غیاث الدین عزیز وجود دارد که به عنوان حضرت میر شناخته می‌شود. او در فصاحت و بلاغت زبان فارسی بی‌نظیر بود و شعرهایی زیبا می‌سرود. او با تخلص "فنایی" شناخته می‌شود. در این متن از چند مطلع شعر او آمده است که در آن به زیبایی محبوب و دلتنگی برای او اشاره دارد. شاعر در شعرهایش حسرت و عشق را به تصویر می‌کشد و از پرتو عشق الهی سخن می‌گوید.