۱۱۰- میر زینی سام میرزا صفوی
سام میرزا صفوی / صحیفهٔ اول : در ذکر سادات رفیع الدرجات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بخش 1
از سادات بدخشان بود و سیدی آدمی صفت است این مطلع در منقبت از اوست :
هر گه رسم بخاک در مرتضی علی
جانرا فدا کنم بسر مرتضی علی
این مطلع هم از اوست :
بخش 2
چو حایل میشود زلف سیه بر ماه تابانش
بر عشاق یکسان مینماید کفر و ایمانش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
سخنران در این متن به مدح و ستایش شخصیت مرتضی علی (علی بن ابی‌طالب) می‌پردازد و از مقام والای او به عنوان یک سید و شخصیت بزرگ یاد می‌کند. شاعر احساس خود را در قبال علی (ع) ابراز کرده و جان خود را در راه او فدای می‌داند. در ادامه، او به زیبایی ظاهری و باطنی اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که جذابیت زلف سیاه معشوق، عشق و ایمان را برای عاشقان به یک اندازه جلوه‌گر می‌سازد.