۱۴۷- مولانا کمال الدین حسین سام میرزا صفوی

ولد رشید حکیم مذکور است نفس نفیسش تریاق فاروق داروخانه فاذا مرضت فهو یشفین و قدم شفا اثرش نجات بخش ما هو شفاء و رحمه للعالمین در علم طب ید بیضا داشت و در علم حکمت نفس مسیحا، در فضایل و سایر اقسام علوم عل تفوق میافراشت، خطش رقم نسخ بر تعلیق استادان می کشید و سلیقه موزونش در بیت الفضایل زمانه فرید بود، در شهور سنه ثلاث و خمسین و تسعمایه بسیآت فوات مبتلا شده بمطب عدم خرامید این دو مطلع از اوست :

غنچه ای پر از در و گوهر، دهن میخوانیش

میفشانی از دهن گوهر، سخن میخوانمش

یاقوت آبدار لبت قوت جان دهد

لب تشنه را بچشمه حیوان نشان دهد