۴۷۳- مولانا عشقی کاشانی سام میرزا صفوی
سام میرزا صفوی / صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
در اول عامی تخلص میکرد آخر بعشقی قرار داد در چهل سالگی عشق خواندن پیدا کرد و آن قدر جهد کرد که مسوده ی شعر خود را میتوانست خواند اما گاهی شعرهای خوب از او سر میزد این دو مطلع از اوست :
نون والقلم ز ابروی و قدت کنایتی
قد جانان که از هر سو بتی بینم گرفتارش
بدان شاخ گلی ماند که باشد غنچه بسیارش
شادم که دامنم سگ کوی تو میکشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در ابتدا، شاعر با تخلص "عامی" شناخته می‌شد و در چهل سالگی به عشق روی آورد. او تلاش زیادی کرد تا بتواند اشعارش را بنویسد و بخواند. گاهی شعرهای زیبایی از او سر میزد. دو بیت از اشعارش به شرح زیر است که به زیبایی و عشقی که احساس می‌کند اشاره دارد: او از ابرو و قد معشوقش کنایه می‌زند و احساس شادمانی می‌کند که دامنش به عشق معشوقش گره خورده است.