۴۸۵- مولانا محمود صبوری تهرانی سام میرزا صفوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در تهران شخصی به نوشتن مشغول است و احساسی را که در دل دارد، به صراحت بیان کرده است. او از اشک‌های غمناک و پرخونی که از چشمش می‌ریزد، سخن می‌گوید.