۵۱۱- مولانا دهقانی تهرانی سام میرزا صفوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شخصی در مکتب‌داری مشغول به کار بوده و به شدت دچار گرسنگی شده بود. در سفری، زمانی که خوراکش تمام شد، از تنگدستی مجبور شد تا لباس خود را بخورد. او استعداد و قابلیت خاصی داشت و شعری از اوست که نشان‌دهنده عشق و فدایی اوست: «برای نثار جان خود را در کف نهاده‌ایم، لعل لب تو ای جانا، مانند جامی پر از باده است.»