۳۲۲- خواجه صوفی اردستانی سام میرزا صفوی
سام میرزا صفوی / صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
خوش طبع و لوند و با وجود این معنی بغایت دردمند بود، این مطلع از اوست :
چرا از پهلوی من دردمندی در بلا افتد
مرشد ماست خم باده که در روی زمین
نیست پیری به از او صاف دل و گوشه نشین
ذره ها در کشش مهر بر افلاک شدند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره فردی خوش طبع و زیرک است که در عین حال دلی پر از درد دارد. شاعر به مرشدی اشاره می‌کند که در عالم وجود با مهربانی و صفا در کنار دیگران نشسته است. همچنین به تأثیر عشق و مهر بر کیهان و افلاک اشاره می‌شود.