شمارهٔ ۱ - کتاب المناجات با قاضی الحاجات صامت بروجردی
صامت بروجردی / کتاب المناجات با قاضی الحاجات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای پرده پوش معصیت عاصیان تمام
بر درگه تو دیده امید خاص و عام
کار تو عفو و بخشش و انعام روز و شب
شغل تو فضل و رحمت و اکرام صبح و شام
جز معصیت نکرده و خواهم ز تو بهشت
ای خاک بر سر من و این آرزوی خام
یا ساترالعیوب و یا غافرالذنوب
یا خالق‌العباد و یا باعث‌الانام
انشاتنی به فضلک یا منشی‌النفوس
احییتنی بصنعک یا محبی‌العظام
راضی مشو به شعله نیران شوم مقیم
یا در میان آتش سوزان کنم مقام
سازی اگر ترحم و درافکنی نظر
به ختم شود مساعد و کارم شود به کام
یا رب بهار عمر و جوانی تمام شد
خورشید عمر ساخته منزل به کنج بام
عمریست تا کشاکش نفس او فکنده است
مرغ اطاعت من گمگشته را به دام
از ما که غیر جرم و خطا سر نمی‌زند
گیرم که سازد از این بیشتر دوام
انعام عام تو مگر آخر بدل کند
این جرم ما به طاعت و این ننگ ما به نام
ورنه همین خجالت اعمال می‌کند
باغ بهشت و ملک جهان را به ما حرام
بَرداری ار حجاب ز افعال زشت ما
یا آوری به کرده ما دست انتقام
آن کس که پرده‌پوش گناهان بود کجاست
یا آنکه از عذاب تو بخشد امان کدام
یا رب به حق جمله خاصان درگهت
یا رب به حق رتبه پیغمبر و امام
اول به لوح کرده (صامت) بکش قلم
وانگه نمای منزل او وادی السلام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر ناله و دعای گناهکاری است که به درگاه خداوند می‌نویسد و از او درخواست عفو و رحمت دارد. شاعر به ویژگی‌های خداوند، از جمله عفو و بخشش اشاره می‌کند و از او به خاطر گناهانش عذرخواهی می‌کند. او به خاطر عمر کوتاهش و گناهانی که انجام داده، احساس ندامت می‌کند و خواستار رحمت و بخشش خداوند است. شاعر آرزو دارد که اگر به بهشت نمی‌رود، حداقل از عذاب خدایی در امان باشد، و در پایان با امید به رحمت و بخشش الهی، از خدا خواستار آمرزش و نجات است.