بخش ۱۲ - اندر خویشان گوید فی‌مذمة الارقاب که: الاقارب عقارب، والاخ فخ، والعمّ غمّ، والخال وبال، والختن محن سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به انتقاد از روابط میان خویشاوندان و نزدیکان می‌پردازد. او از این موضوع سخن می‌گوید که اگرچه این افراد باید به یکدیگر نزدیک و دوستانه باشند، اما در واقع به خاطر حسد و جفا، مانند عقرب‌هایی هستند که به یکدیگر آسیب می‌زنند. شاعر به تضاد بین ظاهری نزدیک و درونی خصومتی که بین خویشاوندان وجود دارد اشاره می‌کند. او با استفاده از تمثیل‌هایی همچون «اقارب عقارب» و «گرگ و میش» به این نکته می‌رسد که در واقعیت، نزدیک‌ترین افراد می‌توانند دشمنان یکدیگر باشند و زندگی پر از اضطراب و عذاب برای همه به همراه داشته باشند. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که این روابط سست و ناپایدار هستند و به جای ایجاد خوشی، بار سنگینی بر دوش انسان‌ها می‌گذارند.