دوبیتی شمارهٔ ۱۸۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به وجود مطلق و یگانگی آن اشاره دارد. او بیان می‌کند که وقتی وجود مطلق خود را در آیینه می‌بیند، به حقیقت خود پی می‌برد و دیگر شخصیتی از خود نخواهد داشت. در ادامه، به تشبیه انسان‌ها به حباب و دریا اشاره می‌کند و می‌گوید که ما در واقع همانند زورقی هستیم که در آب دریا حرکت می‌کند. این نشان‌دهنده وابستگی و ارتباط عمیق انسان‌ها با وجود مطلق و هستی است.