دوبیتی شمارهٔ ۲۰۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات اشاره به این دارد که ما تنها خودمان هستیم و هیچ حریفی جز ما وجود ندارد. ما سکوئی از شراب و درد داریم که در عین حال دردی که داریم، خود همان درد نیز می‌تواند درمان ما باشد. به نوعی این شعر به درک عمیق از تجربه‌های زندگی و رابطه‌ی میان درد و آرامش اشاره دارد.