دوبیتی شمارهٔ ۲۵۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، اشاره به این است که اگر کسی به معرفت و درک عمیق برسد (عارف شود)، خود را از جزئیات و محدودیت‌ها رها کرده و به یک حقیقت بزرگ‌تر متصل می‌شود. این عارف، از یک درجه‌ی بالاتر و عمیق‌تر نسبت به یک بخش‌دار (کسی که فقط به قسمت‌ها می‌پردازد) قرار دارد. در نهایت، هر چیز که از این عارف بگیریم، به نوعی به او برمی‌گردد و هر آنچه که از او بدهیم، باز هم به او تعلق دارد. به عبارتی، درک واقعی و عارفانه به وحدت و پیوستگی همه‌چیز اشاره دارد.