غزل شمارهٔ ۱۳۱ - ماه بر سر مهر شهریار

چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی؟

چه شد که شیوهٔ بیگانگی رها کردی؟

به قهر رفتن و جور و جفا شعار تو بود

چه شد که بر سر مهر آمدی، وفا کردی؟

منم که جور و جفا دیدم و وفا کردم

تویی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی

بیا که با همه نامهربانیت، ای ماه!

خوش آمدی و گل آوردی و صفا کردی

بیا که چشم تو تا شرم و ناز دارد، کس

نپرسد از تو که «این ماجرا چرا کردی؟»

زکات قامت چون سروِ ناز و زلفِ دوتا

بیا که پشت من از بارِ غم دوتا کردی

منت به یک نگهِ آهوانه می‌بخشم

هر آنچه ای ختنی خط من خطا کردی

اگر چه کار جهان بر مراد ما نشود

بیا که کار جهان بر مراد ما کردی

هزار درد فرستادیم به جان، لیکن

چو آمدی همه آن دردها دوا کردی

کلید گنج غزل‌های شهریار تویی

بیا که پادشه ملکِ دل گدا کردی