گزیدهٔ غزلیات — شهریار

Name: گزیدهٔ غزلیات — شهریار
Author: شهریار

شهریار / شهریار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۵ - ارباب زمستان — زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را
غزل شمارهٔ ۳ - غزاله صبا — به چشمک این همه مژگان به هم مزن یارا
غزل شمارهٔ ۴ - هفتاد سالگی — سنین عمر به هفتاد می‌رسد ما را
غزل شمارهٔ ۱ - مکتب حافظ — گذار آرد مَهِ من گاه‌گاه از اشتباه اینجا
غزل شمارهٔ ۸ - در راه زندگانی — جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را
غزل شمارهٔ ۶ - داغ لاله — بیداد رفت لالهٔ بر باد رفته را
غزل شمارهٔ ۷ - طور تجلی — شب به هم درشکند زلف چلیپایی را
غزل شمارهٔ ۲ - مناجات — علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را
غزل شمارهٔ ۱۴ - ساز حبیب — صدای سوز دل شهریار و ساز حبیب
غزل شمارهٔ ۱۶ - مرغ زخمی — ای جگرگوشه، کیست دمسازت؟
غزل شمارهٔ ۱۱ - دریاچه اشک — طبعم از لعل تو آموخت درافشانی‌ها
غزل شمارهٔ ۱۳ - سوز و ساز — باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشب
غزل شمارهٔ ۱۰ - ناکامیها — زندگی شد من و یک سلسله ناکامی‌ها
غزل شمارهٔ ۱۲ - آشیان عنقا — زین همرهان همراز من تنها تویی تنها بیا
غزل شمارهٔ ۱۵ - نقش حقایق — ای چشم خمارین که کشد سرمه خوابت
غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا — آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
غزل شمارهٔ ۱۷ - دل درویش‌نوازت — ای چشم خمارین، تو و افسانهٔ نازت
غزل شمارهٔ ۲۰ - بر سر خاک ایرج — ایرجا سر بِدَرآور که امیر آمده است
غزل شمارهٔ ۱۹ - دیدار آشنا — ماهم که هاله‌ای به رخ از دود آهش است
غزل شمارهٔ ۲۱ - یکشب با قمر — از کوری چشم فلک امشب قمر اینجاست
غزل شمارهٔ ۱۸ - خودپرستی خداپرستی — تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر است
غزل شمارهٔ ۲۴ - سپاه من — منم که شعر و تغزل، پناهگاه من است
غزل شمارهٔ ۲۲ - همت ای پیر — پا شو ای مست که دنیا همه دیوانهٔ توست
غزل شمارهٔ ۲۳ - زکات زندگی — شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردن است
غزل شمارهٔ ۲۸ - فریده — هیچ آفریده‌ای به جمال فریده نیست
غزل شمارهٔ ۲۷ - چشم انتظار — ندارِ عشقم و با دل سر قمارم نیست
غزل شمارهٔ ۲۹ - انتحار تدریجی — خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست
غزل شمارهٔ ۳۱ - چشم مست — برداشت پرده شمعم و پروانه پرگرفت
غزل شمارهٔ ۲۶ - کاروان بی‌خبر — کاروان آمد و دلخواه به همراهش نیست
غزل شمارهٔ ۳۰ - کنج فنا — سری به سینه خود تا صفا توانی یافت
غزل شمارهٔ ۳۲ - مسافر مجنون — رفتم و بیشم نبود روی اقامت
غزل شمارهٔ ۲۵ - چراغ هدایت — کنون که فتنه فرا رفت و فرصت است ای دوست
غزل شمارهٔ ۴۰ - شتاب شباب — شباب عمر عجب با شتاب می‌گذرد
غزل شمارهٔ ۳۳ - اشک شوق — دیر آمدی که دست ز دامن ندارمت
غزل شمارهٔ ۳۴ - ملال محبت — گاهی گر از ملال محبت بخوانمت
غزل شمارهٔ ۳۹ - گل پشت و رو ندارد — با رنگ و بویت ای گل گل رنگ و بو ندارد
غزل شمارهٔ ۳۶ - ویلن تاج‌بخش — شنیده‌ام که به شاهان عشق بخشی تاج
غزل شمارهٔ ۳۵ - دستم به دامانت — نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت
غزل شمارهٔ ۳۸ - خزان جاودانی — مه من هنوز عشقت دل من فگار دارد
غزل شمارهٔ ۳۷ - دیوان و دیوانه — یا رب مباد کز پا جانان من بیفتد
غزل شمارهٔ ۴۲ - طغرای امان — آمد آن شاهد دل برده و جان بازآورد
غزل شمارهٔ ۴۳ - ستاره صبح — چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد
غزل شمارهٔ ۴۵ - رؤیای جوانی — کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشد
غزل شمارهٔ ۴۶ - بهار زندانی — بی تو ای دل نکند لاله به بار آمده باشد
غزل شمارهٔ ۴۸ - یادی از ایرج — خوابم آشفت و سر خفته به دامان آمد
غزل شمارهٔ ۴۷ - عیدی عشاق — صبا به شوق، در ایوان شهریار آمد
غزل شمارهٔ ۴۴ - من نخواهد شد — رقیبت گر هنر هم دزدد از من، من نخواهد شد
غزل شمارهٔ ۴۱ - وداع جوانی — جوانی حسرتا با من وداع جاودانی کرد
غزل شمارهٔ ۵۰ - جلوه جلال — شب است و چشم من و شمع اشک‌بارانند
غزل شمارهٔ ۵۲ - سیل روزگار — لبت تا در شکفتن لاله سیراب را ماند
غزل شمارهٔ ۴۹ - افسانه شب — ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمد
غزل شمارهٔ ۵۴ - عید خون — نوجوانان وطن بستر به خاک و خون گرفتند
غزل شمارهٔ ۵۵ - درس محبت — روشنانی که به تاریکی شب گردانند
غزل شمارهٔ ۵۳ - سرود ساربان — بهار آمد که بازم گل به باغ و بوستان خواند
غزل شمارهٔ ۵۱ - مسافر همدان — مسافری که به رخ اشک حسرتم بدواند
غزل شمارهٔ ۵۶ - هفت خوان عشق — سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهند
غزل شمارهٔ ۵۹ - جلوه جانانه — شمعی فروخت چهره که پروانهٔ تو بود
غزل شمارهٔ ۶۴ - روزه‌شکن — تا دهن بسته‌ام از نوش‌لبان می‌برم آزار
غزل شمارهٔ ۶۳ - اشک ندامت — گر به پیرانه سرم بخت جوانی به سر آید
غزل شمارهٔ ۶۰ - خوابی و خماری — دوش در خواب من آن لاله‌عذار آمده بود
غزل شمارهٔ ۵۷ - بارگاه حافظ — شب‌ها به کنج خلوتم آواز می‌دهند
غزل شمارهٔ ۶۱ - بازار شوق — یاد آن که جز به روی منش دیده وا نبود
غزل شمارهٔ ۶۲ - او بود و او نبود — اشکش چکید و دیگرش آن آبرو نبود
غزل شمارهٔ ۵۸ - حافظ جاویدان — تا که از طارم میخانه نشان خواهد بود
غزل شمارهٔ ۷۰ - گله عاشق — آتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرس
غزل شمارهٔ ۶۸ - جمال کعبه — اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بس
غزل شمارهٔ ۶۵ - ای شیراز — دیدمت دورنمای در و بام ای شیراز
غزل شمارهٔ ۶۷ - سینمای خزان — شب است و باغ گلستان خزان رؤیاخیز
غزل شمارهٔ ۶۶ - به یاد استاد فرخ — فَرُّخا از تو دلم ساخته با یاد هنوز
غزل شمارهٔ ۶۹ - افسانه روزگار — قمار عاشقان بردی ندارد از نداران پرس
غزل شمارهٔ ۷۱ - خدا حافظ — به تودیع تو جان می‌خواهد از تن شد جدا حافظ
غزل شمارهٔ ۷۲ - شهید عشق — به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاک
غزل شمارهٔ ۷۸ - لاله سیراب — نفسی داشتم و ناله و شیون کردم
غزل شمارهٔ ۷۵ - هجران کشیده ام — دامن مکش به ناز که هجران کشیده‌ام
غزل شمارهٔ ۷۶ - زندان زندگی — تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم
غزل شمارهٔ ۷۳ - غنای غم — از غم جدا مشو که غنا می‌دهد به دل
غزل شمارهٔ ۸۰ - بخت خفته و دولت بیدار — ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم
غزل شمارهٔ ۷۹ - حراج عشق — چو بستی در به روی من، به کوی صبر رو کردم
غزل شمارهٔ ۷۴ - یاران دغل — گر من از عشق غزالی غزلی ساخته‌ام
غزل شمارهٔ ۷۷ - نالهٔ ناکامی — برو ای تُرک که تَرک تو ستمگر کردم
غزل شمارهٔ ۸۲ - دوست ندیدم — به تیره‌بختی خود کس نه دیدم و نه شنیدم
غزل شمارهٔ ۸۴ - در کوچه باغات شمران — دل شبست و به شمران سراغ باغ تو گیرم
غزل شمارهٔ ۸۶ - نگین گم شده — گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشم
غزل شمارهٔ ۸۱ - خمار انتظار — شب گذشته شتابان به رهگذار تو بودم
غزل شمارهٔ ۸۷ - دیگجوش — اگرچه رند و خراب و گدای خانه به دوشم
غزل شمارهٔ ۸۵ - چه میکشم — در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم
غزل شمارهٔ ۸۸ - به مرغان چمن — خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم
غزل شمارهٔ ۸۳ - گوهرفروش — یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
غزل شمارهٔ ۹۵ - من و ما — مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم
غزل شمارهٔ ۹۲ - حرم قدس — روی در کعبه این کاخ کبود آمده‌ایم
غزل شمارهٔ ۹۰ - چشمه قاف — از همه سوی جهان جلوه او می‌بینم
غزل شمارهٔ ۹۳ - ساز عبادی — تا کی چو باد سر بدوانی به وادی‌ام
غزل شمارهٔ ۹۴ - غزال و غزل — امشب از دولت می دفع ملالی کردیم
غزل شمارهٔ ۸۹ - زیان شهرت — به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم
غزل شمارهٔ ۹۱ - عهد قدیم — چه شد آن عهد قدیم و چه شد آن یار ندیم
غزل شمارهٔ ۹۶ - وحشی شکار — تا کی در انتظار گذاری به زاری‌ام
غزل شمارهٔ ۱۰۰ - خون سیاووش — هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیم
غزل شمارهٔ ۱۰۱ - غزل یا لغز — بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم
غزل شمارهٔ ۹۷ - ترانه جاودان — ای شاخ گل که در پی گلچین دوانی‌ام
غزل شمارهٔ ۹۹ - باده وحدت — سر برآرید حریفان که سبویی بزنیم
غزل شمارهٔ ۱۰۴ - یوسف گم گشته — یا رب آن یوسف گم گشته به من بازرسان
غزل شمارهٔ ۹۸ - جرس کاروان — از زندگانی‌ام گله دارد جوانی‌ام
غزل شمارهٔ ۱۰۲ - شاعر افسانه — نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم
غزل شمارهٔ ۱۰۳ - تو بمان و دگران — از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
غزل شمارهٔ ۱۱۲ - گلهٔ خاموش — کس نیست در این گوشه فراموش‌تر از من
غزل شمارهٔ ۱۱۱ - ناله های زار — به اختیار دلی برد چشم یار از من
غزل شمارهٔ ۱۰۷ - چه خواهد بودن — آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن
غزل شمارهٔ ۱۰۹ - گدا پادشاه کن — ای طلعت تو خنده به خورشید و ماه کن
غزل شمارهٔ ۱۰۵ - کنج ملال — خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتن
غزل شمارهٔ ۱۱۰ - سه تار من — نالد به حال زار من امشب سه تار من
غزل شمارهٔ ۱۰۸ - آیینهٔ شاهی — ای کعبه دری باز به روی دل ما کن
غزل شمارهٔ ۱۰۶ - درس محبت — در بهاران سری از خاک برون آوردن
غزل شمارهٔ ۱۱۷ - یاد قدیم — یادم نکرد و شاد حریفی که یاد از او
غزل شمارهٔ ۱۱۹ - بمانیم که چه — سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه؟
غزل شمارهٔ ۱۱۵ - به سروناز شیراز — باز شد روزنی از گلشن شیراز به من
غزل شمارهٔ ۱۱۳ - اقبال من — تیره‌گون شد کوکبِ بختِ همایون‌فالِ من
غزل شمارهٔ ۱۱۸ - انتظار فرج — ای آفتاب هاله‌ای از روی ماه تو
غزل شمارهٔ ۱۱۴ - جلوه جواله — این همه جلوه و در پرده نهانی گل من
غزل شمارهٔ ۱۲۰ - غزال رمیده — نوشتم این غزل نغز با سواد دو دیده
غزل شمارهٔ ۱۱۶ - به یاد مرحوم میرزاده عشقی — عشقی که درد عشق وطن بود درد او
غزل شمارهٔ ۱۲۷ - شاهد گمراه — راه گم کرده و با روی چو ماه آمده‌ای
غزل شمارهٔ ۱۲۶ - ساز صبا — بزن که سوز دل من به ساز می‌گویی
غزل شمارهٔ ۱۲۸ - وای وای من — هردم چو توپ می‌زندم پشت پای وای
غزل شمارهٔ ۱۲۴ - شیدائی — رندم و شهره به شوریدگی و شیدایی
غزل شمارهٔ ۱۲۳ - طوطی خوش‌لهجه — مایه حسن ندارم که به بازار من آیی
غزل شمارهٔ ۱۲۱ - یاد شهیار — کار گل زار شود گر تو به گلزار آیی
غزل شمارهٔ ۱۲۵ - چشمه ابدیت — شکفته‌ام به تماشای چشم شهلایی
غزل شمارهٔ ۱۲۲ - غروب و مهتاب دریا — ای ماه شب دریا ای چشمه زیبایی
غزل شمارهٔ ۱۳۴ - انتظار — باز امشب ای ستاره تابان نیامدی
غزل شمارهٔ ۱۳۲ - شمشیر قلم — نالم از دست تو ای ناله که تاثیر نکردی
غزل شمارهٔ ۱۳۰ - مرغ بهشتی — شبی را با من ای ماه سحرخیزان سحر کردی
غزل شمارهٔ ۱۳۳ - با روح صبا — ای صبا با تو چه گفتند که خاموش شدی
غزل شمارهٔ ۱۳۱ - ماه بر سر مهر — چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی؟
غزل شمارهٔ ۱۳۶ - مکتب طبیعت — فریب رهزن دیو و پری تو چون نخوری
غزل شمارهٔ ۱۳۵ - دیوانه و پری — آن کبوتر ز لب بام وفا شد سفری
غزل شمارهٔ ۱۲۹ - طوطی قناد — الا ای نوگل رعنا که رشک شاخ شمشادی
غزل شمارهٔ ۱۴۰ - خال برنده — دستی که گاه خنده به آن خال می‌بری
غزل شمارهٔ ۱۴۲ - درس حال — اگر بلاکش بیداد را به داد رسی
غزل شمارهٔ ۱۴۴ - یار باقی کار باقی — رفتی و در دل هنوزم حسرت دیدار باقی
غزل شمارهٔ ۱۳۹ - پری و فروغ — ز دریچه‌های چشمم نظری به ماه داری
غزل شمارهٔ ۱۴۳ - کاش یارب — در دیاری که در او نیست کسی یار کسی
غزل شمارهٔ ۱۴۱ - سیه‌چشمان شیرازی — دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازی
غزل شمارهٔ ۱۳۷ - پریشان روزگاری — زلف او برده قرار خاطر از من یادگاری
غزل شمارهٔ ۱۳۸ - ماه کلیسا — ای پریچهره که آهنگ کلیسا داری
غزل شمارهٔ ۱۵۰ - نای شبان — ریختم با نوجوانی باز طرح زندگانی
غزل شمارهٔ ۱۵۱ - وا جوانی — بار دیگر گر فرود آرد سری با ما جوانی
غزل شمارهٔ ۱۴۵ - زندانی خاک — نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکی
غزل شمارهٔ ۱۴۹ - شرم و عفت — نالدم پای که چند از پی یارم بدوانی
غزل شمارهٔ ۱۴۶ - جمع و تفریق — ای گل به شکر آنکه در این بوستان گلی
غزل شمارهٔ ۱۵۲ - اخگر نهفته — ای دل به ساز عرش اگر گوش می‌کنی
غزل شمارهٔ ۱۴۷ - مزد شبانی — خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانی
غزل شمارهٔ ۱۴۸ - مقام انسانی — خلوتم چراغان کن ای چراغ روحانی
غزل شمارهٔ ۱۵۵ - نفرین — چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینی
غزل شمارهٔ ۱۵۹ - جمال بقیت اللهی — سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهی
غزل شمارهٔ ۱۵۶ - دالان بهشت — شاهد شکفته مخمور چون شمع صبحگاهی
غزل شمارهٔ ۱۵۸ - ماه سفرکرده — ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی
غزل شمارهٔ ۱۵۷ - ماه هنرپیشه — تا چند کنیم از تو قناعت به نگاهی
غزل شمارهٔ ۱۵۴ - نی محزون — امشب ای ماه به درد دل من تسکینی
غزل شمارهٔ ۱۵۳ - غوغا می‌کنی — ای غنچه خندان چرا خون در دل ما می‌کنی
غزل شمارهٔ ۱۶۰ - دنیای دل — چند بارد غم دنیا به تن تنهایی
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۶۱ - عشق پیری — مژه سوزن رفویی، نخی از شکنج مویی