قاصد شهریار
شهریار / گزیدهٔ اشعار ترکی / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
سن یاریمین قاصدی سن
ایلن سنه چای دئمیشم
خیالینی گوندریب دیر
بسکی من آخ ، وای دئمیشم
آخ گئجه لَر یاتمامیشام
من سنه لای ، لای دئمیشم
سن یاتالی ، من گوزومه
اولدوزلاری سای دئمیشم
هر کس سنه اولدوز دییه
اوزوم سنه آی دئمیشم
سننن سورا ، حیاته من
شیرین دئسه ، زای دئمیشم
هر گوزلدن بیر گول آلیب
سن گوزه له پای دئمیشم
سنین گون تک باتماغیوی
آی باتانا تای دئمیشم
ایندی یایا قیش دئییرم
سابق قیشا ، یای دئمیشم
گاه توییوی یاده سالیب
من دلی ، نای نای دئمیشم
سونرا گئنه یاسه باتیب
آغلاری های های دئمیشم
اتک دولی دریا کیمی
گؤز یاشیما، چای دئمیشم
عمره سورن من قره گون
آخ دئمیشم ، وای دئمیشم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به معشوق خود عشق می‌ورزد و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او به خاطرات شیرین و لحظات زیبای زندگی با معشوق اشاره می‌کند و از غم و اندوهی که از دوری او می‌کشد، سخن می‌گوید. شاعر به درختان و ستاره‌ها و زیبایی‌های طبیعی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چیزی یادآور معشوقش است. او همچنین از این که چگونه زندگی‌اش بدون معشوقش تلخ و سخت شده، سخن می‌گوید و ناتوانی‌اش در تحمل دوری او را توصیف می‌کند. در نهایت، او با حسرت و آرزوی بازگشت معشوق زندگی را ادامه می‌دهد.