مبتلا شاطر عباس صبوحی
شاطر عباس صبوحی / غزلیات ناتمام و اشعار پراکنده / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
من آن مرغم که افکندم به دام صد بلا خود را
به یک رو از پی هنگام کردم مبتلا خود را
نه دستی داشتم در سر، نه پایی داشتم در گل
به دست خویش کردم اینچنین بی‌دست و پا خود را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به بیان حالتی از سرنوشت ناگوار خود می‌پردازد. او خود را به مثابه پرنده‌ای توصیف می‌کند که در دام مشکلات گرفتار شده است. با اشاره به اینکه نه کمکی دارد و نه قدرتی برای نجات خود، نشان می‌دهد که این وضعیت به دست خود او ایجاد شده و به نوعی از مسئولیت‌پذیری در قبال مشکلاتش سخن می‌گوید.