آهو شاطر عباس صبوحی
شاطر عباس صبوحی / دوبیتی‌ها / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
مُردَم از حَسرَتِ آهورَوِشان و رَمِشان
من ندانم به چه تدبیر به دام آرَمِشان
نیک‌رویانِ جهان را چو سِرِشتَند ز گِل
سنگی اندر گِلشان بود همان شد دِلِشان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره حسرت و آرزوهای مردم و زیبایی‌های جهانی است که به سرشت و طبیعت انسان‌ها مربوط می‌شود. شاعر از ناتوانی در فهم دلیل این حسرت‌ها و آرزوها صحبت می‌کند و به تضاد زیبایی و سنگینی در دل انسان‌ها اشاره می‌کند. در واقع، زیبایی‌های دنیا با وجود دل‌های سنگی انسان‌ها، به ناامیدی و حسرت تبدیل می‌شود.