شمارهٔ ۱۶ سوزنی سمرقندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و از حالتی حسرت‌بار صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که به خاطر غم‌ و اندوه زیاد، مانند درختی بی‌برگ شده و بار سنگینی بر دوش دارد. او نه چیزی برای زندگی دارد و نه چیزی برای مرگ. در نهایت تنها مانده و نمی‌داند باید چه کار کند.