شمارهٔ ۵ طبیب اصفهانی
طبیب اصفهانی / رباعیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
گر فلک سازد جدا زان گوهر یکتا مرا
چون صدف گردد کف افسوس سرتاپا مرا
ترسم آن آتش که از عشق تو سوزد بر سرم
رفته رفته افکند مانند شمع از پا مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از جدایی از محبوب سخن می‌گوید و احساس ناامیدی و اندوهش را بیان می‌کند. او تشبیه می‌کند که اگر به او جدا بیفتد، مانند صدفی پر از افسوس خواهد شد. همچنین ترس از آتش عشق را دارد که ممکن است او را بسوزاند و به تدریج او را از پای درآورد.