طبیب اصفهانی
درگذشته ۱۱۷۱ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ طبیب اصفهانی
عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود. طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کوچیدند و در آن شهر مسکن گزیدند. پدرش میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی بود و خود او نیز طبیب و ندیم نادرشاه افشار. بعد از نادرشاه، کلانتر اصفهان شد و پس از چندی این کار را به برادرش میرزا عبدالوهاب واگذاشت و خود با شاعران و ادیبان اصفهان، هاتف، عاشق، آذر، مشتاق و صهبا معاشرت کرد.
آثار طبیب اصفهانی
شعرهای طبیب اصفهانی
- شمارهٔ ۳ — جا در صف عشاق مده اهل هوس را
- شمارهٔ ۵ — چون از طرف چمن آن سر و سیمین‌بر شود پیدا
- شمارهٔ ۸ — دارد به سحر دعا اثرها
- شمارهٔ ۲ — درماندگی خود به که گوییم خدا را
- شمارهٔ ۶ — از هجر بت یگانه ما
- شمارهٔ ۷ — نیست هرگز به بد و نیک جهان کار مرا
- شمارهٔ ۱ — منزل بسی دور و بپا ما را شکسته خارها
- شمارهٔ ۴ — چو خواهم با سگانش گرم سازم آشنائی را
- شمارهٔ ۱۲ — افزوده غمی چون بغم دیگرم امشب
- شمارهٔ ۱۳ — ز چَشْمِ خون‌فَشانِ خویش، دارم چشم از آن، امشب
- شمارهٔ ۹ — به همواری تهی کن از غم لیلی‌وَشان دل را
- شمارهٔ ۱۰ — چو نیست دسترسم آنکه بوسم آن پا را
- شمارهٔ ۱۶ — دلِ غم‌دیده به دنبالِ کسی افتاده‌ست
- شمارهٔ ۱۱ — مسکینی و غریبی از حدّ، گُذَشْت، ما را
- شمارهٔ ۱۵ — رفته عمر و نیم جانی مانده است
- شمارهٔ ۱۴ — دربان نکند جرأت و خاصان ملک هست
- شمارهٔ ۱۷ — از غم لیلی به وادی گرچه مجنون می‌گریست
- شمارهٔ ۲۱ — دیگر، دلم، خدنگِ جفا را نشان شده‌ست
- شمارهٔ ۱۸ — ما را دگر ز یار، تَمَنّا نمانده‌است
- شمارهٔ ۲۳ — از حال ما چه پرسی ای بی‌وفا که چون است؟
- شمارهٔ ۲۰ — تا به من از ناز ساقی سرگران افتاده است
- شمارهٔ ۲۴ — بَرگیر مِهْر از آنکه به کامِ دلِ تو نیست
- شمارهٔ ۱۹ — گرچه ما را دسترس بر دامنِ آن ماه نیست
- شمارهٔ ۲۲ — عشقم آتش زد و از وی اثری پیدا نیست