شمارهٔ ۱۱۵ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
رنگ بیدار شدن، گل نکند از بختم
که پدید آمده چون صورت دیبا در خواب
بر نیاید چون ز گل صد آرزوی عندلیب؟
کز وفا، یک ساله راه آمد به کوی عندلیب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات احساسات خود را نسبت به زیبایی و عشق بیان می‌کند. او از بیدار شدن گل صحبت می‌کند و می‌گوید که زیبایی او همچون دیبای خواب آلود است. همچنین اشاره دارد که آرزوهایش مانند صدای پرنده‌ایی است که پس از یک سال وفا به کوی معشوق آمده، اما هنوز نرسیده است. در کل، این اشعار به معصومیت و انتظار در عشق اشاره دارند.