ابیات برگزیده از غزلیات — گزیدهٔ اشعار طغرای مشهدی

Name: ابیات برگزیده از غزلیات — گزیدهٔ اشعار طغرای مشهدی
Author: طغرای مشهدی

طغرای مشهدی / گزیدهٔ اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — بیند چگونه غیر تو بیننده خدا
شمارهٔ ۴ — فردوس را نمونه ساغر دهد به ما
شمارهٔ ۵ — در محبت سست بنیادیم چون قصر حباب
شمارهٔ ۷ — گر دلم نالان شد از دست بتان، عیبش مکن
شمارهٔ ۱ — نمی شد نو خط دیوان ما، رشک گلستانی
شمارهٔ ۲ — تا نام تو سردفتر معنی ست رقم را
شمارهٔ ۶ — دلم در نازکی باج از پر پروانه می گیرد
شمارهٔ ۱۲ — ستاره چشم می پوشد ز غصه
شمارهٔ ۱۳ — زمین در سایه خم می زند گلبانگ جوش اینجا
شمارهٔ ۱۴ — منت خضر بر سرم نیست، چو شمع انجمن
شمارهٔ ۱۵ — زین دودمان ندیدیم خونگرمی شراری
شمارهٔ ۸ — در بام فلک، ماه چه سان رنگ نبازد؟
شمارهٔ ۹ — دوران چگونه با تو کند هم پیاله ام؟
شمارهٔ ۱۱ — بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما
شمارهٔ ۱۰ — ز گلها، سروها را دورمنشان ای چمن پرور
شمارهٔ ۲۰ — نه من از میکده بیرون روم، نه زاهد از مسجد
شمارهٔ ۱۸ — دست نتوان داشتن یکبارگی از کار عشق
شمارهٔ ۲۱ — ای دل از خاطر برون کن طره جانانه را
شمارهٔ ۱۷ — ز بس آمد به نزدیکم، چو مژگانش نمی بینم
شمارهٔ ۲۳ — گر به سوی دیده، اشکم برنگردد دور نیست
شمارهٔ ۲۲ — باران سنگ فتنه اگر دیرتررسد
شمارهٔ ۱۶ — چو نیست در سخن خویش فتح باب مرا
شمارهٔ ۱۹ — ماییم و دیدن گل روی تو ساقیا
شمارهٔ ۲۶ — تازه شد از روی یار، چشم جدا دل جدا
شمارهٔ ۲۴ — می گزد همچو نغمه خارج
شمارهٔ ۲۹ — شکوه دانه و دام از نفس انداخت مرا
شمارهٔ ۲۸ — از باده پس نیامد، رنگ پریده ما
شمارهٔ ۳۰ — برگ گل تازه را، جام طرب ساختیم
شمارهٔ ۳۱ — به سوی خاکساران محبت جلوه ای سر کن
شمارهٔ ۲۷ — گر بود بند قبا از موی گل باریکتر
شمارهٔ ۲۵ — از اسم بی مسما، خیزد همیشه خواری
شمارهٔ ۳۹ — پیش هر باد، ز بی برگی خود می نالد
شمارهٔ ۳۲ — دلخوشی نمی داند، راه خانه ما را
شمارهٔ ۳۶ — گشت خداکارساز، عاشق جانباز را
شمارهٔ ۳۵ — جامده آیینه را نزدیک، کان دور از ادب
شمارهٔ ۳۷ — به پای شوق گشتم هرطرف بسیار در صحرا
شمارهٔ ۳۳ — فصل گلگشت چمن شد ای گل رعنا بیا
شمارهٔ ۳۸ — ما بیخبران، راست رو بزم خطاییم
شمارهٔ ۳۴ — یار سرگرم حیا، من ادب آموز نگاه
شمارهٔ ۴۰ — غارتگر حیا نکنی جام باده را
شمارهٔ ۴۲ — بوسه به پیغام داد و گشت پشیمان
شمارهٔ ۴۳ — چو رو دهد بر آن شوخ مست، رفتن ما
شمارهٔ ۴۶ — محتسب می افکند بیهوده در هنگامه سنگ
شمارهٔ ۴۷ — از عکس لب لعلت، پیمانه شود پیدا
شمارهٔ ۴۱ — کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مرا
شمارهٔ ۴۴ — شمع! بنشین ز طربخانه پروانه جدا
شمارهٔ ۴۵ — آن زلف سیه دل سبکپا
شمارهٔ ۵۰ — کند چون دیده ما حفظ اشک خود، مکن عیبش
شمارهٔ ۵۱ — شوق به روی تیغ دویدن به پای خود
شمارهٔ ۵۲ — ما خزان پرورده عشقیم، عیب ما مکن
شمارهٔ ۴۹ — بس که آن وحشی غزالم سر به صحرا داده است
شمارهٔ ۵۳ — به شب زلف بتان، روز تمام است اینجا
شمارهٔ ۴۸ — می برد گل رویت، رنگ صد گلستان را
شمارهٔ ۵۴ — ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا
شمارهٔ ۵۵ — کمان طالع ما تیر برنمی تابد
شمارهٔ ۵۹ — بس که زان گل در دل ما خار نومیدی شکست
شمارهٔ ۵۸ — به عجز پای منه، عرض مرد می رود اینجا
شمارهٔ ۵۷ — ندید مادر ایام، روی شوکت ما
شمارهٔ ۵۶ — بس که از جوی صفا، شاداب می بینم ترا
شمارهٔ ۶۰ — به تسکین دلم یکسان بود لطف و عتاب او
شمارهٔ ۶۱ — می دود چون طفل بر زانوی آن گل پیرهن
شمارهٔ ۶۲ — بس که سرسبزی بود در طالع بی حاصلان
شمارهٔ ۶۳ — از بس که دید رو، ز لب می پرست ما
شمارهٔ ۶۷ — به روی ما چو دف از ذوق می زند سیلی
شمارهٔ ۶۶ — آن بلبل مستم که ز گلریزی افغان
شمارهٔ ۶۸ — بس که شد مرغ نگاهم بی گل رویت ضعیف
شمارهٔ ۶۴ — از بس گل برگشتگی، در آب دارد طالعم
شمارهٔ ۶۵ — بهار افکنده در صحن چمن از سبزه قالی‌ها
شمارهٔ ۶۹ — مرد خدا نمی شود، گرچه زن از کنار خود
شمارهٔ ۷۰ — هر چند قطره کردیم، در جستجوی دریا
شمارهٔ ۷۱ — یافتم منزلگه وصل تو جای خویش را
شمارهٔ ۷۷ — همچو راه کوچه زنجیر، در صحرای عشق
شمارهٔ ۷۵ — دوش که در بزم عشق، توبه زاهد شکست
شمارهٔ ۷۴ — چو باغ کاغذی این باغ آنچنان تنگ است
شمارهٔ ۷۶ — به سر گشودن خمهای می چو دست زدیم
شمارهٔ ۷۸ — به غیر از عشق اگر آیین دیگر دلنشین می شد
شمارهٔ ۷۹ — ساقی! بط می در قفس طاقچه حیف است
شمارهٔ ۷۳ — روان کردم به کویش قاصدی از اشک و می ترسم
شمارهٔ ۷۲ — به مثل سازی خود گر دکان نچیده خدا
شمارهٔ ۸۰ — همچون سبوی خالی، پر سازم از هوایش
شمارهٔ ۸۱ — ناصح از پند تو بیزارم، چه می گویی مرا
شمارهٔ ۸۲ — نیست یک جا که سرزلف سیاهش نرسد
شمارهٔ ۸۴ — بی قد شمشاد او، دست چنار آمد به درد
شمارهٔ ۸۵ — در هنرمندی ز مردن نیست غم استاد را
شمارهٔ ۸۷ — نقش خیالش نبرد، گرد کدورت ز دل
شمارهٔ ۸۳ — نشاند پیش خود آن شوخ بی حجاب مرا
شمارهٔ ۸۶ — به نقش بندی رویت چو کف گشاده خدا
شمارهٔ ۹۰ — ناله برآید از ورق، گریه کنان رود قلم
شمارهٔ ۹۲ — مگر چاه زنخدانت نمایان گشت در صحرا
شمارهٔ ۸۸ — جاده طوفانی دریای سراب است اینجا
شمارهٔ ۹۱ — گر گل نکند در طلبت آبله از پا
شمارهٔ ۸۹ — مشت خسم، ولی چو نشینم به آن بهار
شمارهٔ ۹۳ — درین محیط که سرگشتگی ست حاصل ما
شمارهٔ ۹۴ — منت آب خضر نیست جوی بر سر ما
شمارهٔ ۹۵ — می شد از خشک و تر این خاکدان قانع به سنگ
شمارهٔ ۹۷ — گوش ارباب کرم در عهد ما می گشت کر
شمارهٔ ۹۹ — ما را به دار عشق، که نزدیک می برد؟
شمارهٔ ۹۸ — شورش انداخته در شام و سحر یارب ما
شمارهٔ ۱۰۰ — برگ عیش ناتوانان نیست غیر از دستگیر
شمارهٔ ۱۰۱ — تعظیم عکس روی تو در جلوه گاه جام
شمارهٔ ۱۰۲ — چون داشت از دویی ننگ، یار یگانه ما
شمارهٔ ۱۰۳ — ز بهر نامه بری تا به بام دلبر ما
شمارهٔ ۹۶ — چون تنور لاله از دودی نشد قسمت پذیر
شمارهٔ ۱۰۴ — کهربا گشتیم و کس باور ندارد درد ما
شمارهٔ ۱۰۵ — آن مرغ بینواییم، کز آشیانه ما
شمارهٔ ۱۰۷ — در هنر چون شانه زلف بتان بی طالعیم
شمارهٔ ۱۰۶ — نیست غیر از گریه در صندوق ابر نوبهار
شمارهٔ ۱۰۹ — ناید نمکچشی چو تنور از دهان ما
شمارهٔ ۱۱۰ — دم زدن از سوز دل در پیش بیدردان عشق
شمارهٔ ۱۰۸ — ز مرغان دل ما با لب بامش چه می گویی
شمارهٔ ۱۱۱ — تو دریایی و طغرا قطره، کی از قطره می آید
شمارهٔ ۱۱۴ — ما که بر خشت سر خم چون کف می زاده ایم
شمارهٔ ۱۱۵ — رنگ بیدار شدن، گل نکند از بختم
شمارهٔ ۱۱۹ — پا ز نازک خانه دل چون کشد آن عطرفام؟
شمارهٔ ۱۱۸ — ای خوش آن گریه که شوید ز شبم مهلت خواب
شمارهٔ ۱۱۳ — تا جان فدا نمایم، بر زخمه های مطرب
شمارهٔ ۱۱۷ — اگر ساقی نگردد شب انیسم
شمارهٔ ۱۱۲ — عکس او در بغل نور فکنده ست مرا
شمارهٔ ۱۱۶ — ما ز پا افتادگان را خواب غفلت برده است
شمارهٔ ۱۲۰ — ما را گرفته بی او، غم در میانه امشب
شمارهٔ ۱۲۴ — هرگز ندیده سایه جانانه آفتاب
شمارهٔ ۱۲۶ — غم از دل می برد آواز مطرب
شمارهٔ ۱۲۳ — تا نشستن، ده خطر گل می کند در میکده
شمارهٔ ۱۲۱ — موج را گشت صبا سلسله جنبان در آب
شمارهٔ ۱۲۲ — یک دوست در ایران نماند از بهر این غربت زده
شمارهٔ ۱۲۷ — امشب من و چشم قدح و دیدن مهتاب
شمارهٔ ۱۲۵ — بر یاد رخش چون رود از دیده من آب
شمارهٔ ۱۲۹ — تعبیه کرده ست چرخ، در دل من اضطراب
شمارهٔ ۱۲۸ — وقت ساغر زدن، به فتوی ما
شمارهٔ ۱۳۰ — غیر افسردگی از زینت دنیا مطلب
شمارهٔ ۱۳۲ — دارم از سرچشمه، رو در دشت حیرانی چو آب
شمارهٔ ۱۳۳ — پر شده پیمانه ام، ظرف ندارد اجل
شمارهٔ ۱۳۵ — ای شب زلف تو روشنتر ز موی آفتاب
شمارهٔ ۱۳۴ — قدم بیرون منه از عالم آب
شمارهٔ ۱۳۱ — ناله ها در بحر و بر دارد غریب
شمارهٔ ۱۳۹ — نمی سازد به طبع من شراب عافیت هرگز
شمارهٔ ۱۳۶ — لبریز جدایی کندش ساقی دوران
شمارهٔ ۱۴۱ — مرگ، مفلس را ز عمر جاودانی بهتراست
شمارهٔ ۱۳۷ — همچو شبنم با گل و سوسن مخواب
شمارهٔ ۱۳۸ — من و آن سرو که در جلوه گهش می بارد
شمارهٔ ۱۴۳ — گل ندارد تاب دست انداز باد مهرگان
شمارهٔ ۱۴۲ — لب تر نکنم ز آب خضر تا می ناب است
شمارهٔ ۱۴۰ — چو طفل غنچه اگر می خورد سبوی شراب
شمارهٔ ۱۴۹ — ره به درمان ندهم، راهنما آگاه است
شمارهٔ ۱۴۷ — هر دل که ازان نگار خالی ست
شمارهٔ ۱۴۶ — چو گردباد، دلم رهنمای خود نشناخت
شمارهٔ ۱۵۰ — ساقی دوران عبث چیده ست نه مینا قطار
شمارهٔ ۱۴۸ — هر گل این بوستان، روی نگاری بوده است
شمارهٔ ۱۴۴ — سرتاسر دهر، جز خدا کیست
شمارهٔ ۱۴۵ — سهل باشد همت ساقی، گر از مینا گذشت
شمارهٔ ۱۵۱ — مشو مهمان من، ای مرغ روزی خوار آزادی
شمارهٔ ۱۵۸ — ساغر می در کف او، رنگ و بوی گل گرفت
شمارهٔ ۱۵۹ — پرواز شوق دارم، تا در تنم شراب است
شمارهٔ ۱۵۳ — شادمانی با دلم بیگانه و غم دشمن است
شمارهٔ ۱۵۵ — کسی فارغ از کار دنیا نشست
شمارهٔ ۱۵۶ — چو مژگان جز به قصد دیدن غیر
شمارهٔ ۱۵۲ — ارغنون کهنه شد و چنگ و رباب از هم ریخت
شمارهٔ ۱۵۴ — مفلس کوچه عشقیم، کریم اینجا کیست
شمارهٔ ۱۵۷ — بیا که بی سرزلف تو موج باده ناب
شمارهٔ ۱۶۱ — ای گل، همه تن لب شده در وصف بهاری
شمارهٔ ۱۶۴ — آخر شدن حسن بتان، اول داغ است
شمارهٔ ۱۶۵ — ای حسن تو سرچشمه غوغای قیامت
شمارهٔ ۱۶۶ — به مردم قرض دادن بینوایی ست
شمارهٔ ۱۶۷ — چو طبع داد خدا، گومده به ما فرزند
شمارهٔ ۱۶۳ — رنگم از چهره به ذوق لب بام تو پرید
شمارهٔ ۱۶۲ — چون نریزد غم شراب تلخکامی در قدح؟
شمارهٔ ۱۶۰ — خاطر از محصول کشت ناامیدی جمع شد
شمارهٔ ۱۶۹ — بس که از بارش اشکم در و دیوار نماند
شمارهٔ ۱۶۸ — اشک، گستاخانه با این چشم خون پالا نشست
شمارهٔ ۱۷۰ — بی زلف سیه، دلبری از خال نیاید
شمارهٔ ۱۷۲ — ما تشنگان ز شیشه می آب می خوریم
شمارهٔ ۱۷۱ — گشت عمر بخت ما، در رنگ مخمل، صرف خواب
شمارهٔ ۱۷۳ — چه سان خود را ز عشقت باز دارم؟
شمارهٔ ۱۷۵ — ما چو موج انگشت رد بر جام دریا می نهیم
شمارهٔ ۱۷۴ — دنیا و آخرت چو ترازو فتاده است
شمارهٔ ۱۸۰ — امشب قدح از شراب خالی ست
شمارهٔ ۱۷۶ — فتاد بقعه تقوی، شرابخانه سلامت
شمارهٔ ۱۷۷ — خواهی به دیر زمزمه کن،خواه در حرم
شمارهٔ ۱۷۸ — بوسه در آغوش ازان خودکام نتوانم گرفت
شمارهٔ ۱۸۱ — دیدم به جانبش، ز حیا روی خود گرفت
شمارهٔ ۱۷۹ — غنچه خواب آلود می گردد به دنبال قدح
شمارهٔ ۱۸۳ — از من بیمار حسرت، برگ آسایش مجوی
شمارهٔ ۱۸۲ — نیست از دست نکویانم زبان و دل یکی
شمارهٔ ۱۸۹ — طغرا در آخر غزل آورد مطلعی
شمارهٔ ۱۸۵ — غزل عاشقانه باید گفت
شمارهٔ ۱۸۸ — زلف تو، موج بحر پریشانی من است
شمارهٔ ۱۹۰ — از وعده وصل تو وفا را خبری نیست
شمارهٔ ۱۹۱ — بر گوش زد نسیمم، صوتی که نیشکر داشت
شمارهٔ ۱۸۴ — روز حساب را شب زلفت علامت است
شمارهٔ ۱۸۷ — چین پیشانی ارباب غم از شادی ماست
شمارهٔ ۱۸۶ — گفت می آیم گرت جان بر لب آید ز انتظار
شمارهٔ ۱۹۹ — تا نیابد دست بر ما لشکر خونخوار غم
شمارهٔ ۱۹۶ — چون نقاب از رخ گشایی، دیده گریان بهتر است
شمارهٔ ۱۹۸ — مگو که آینه بیداری ابد دارد
شمارهٔ ۱۹۵ — اگر شراب کمی کرد، غم مخور ساقی
شمارهٔ ۱۹۷ — جلوه شاهد خلوتکده طور اینجاست
شمارهٔ ۱۹۳ — بی فرات کرشمه ات در باغ
شمارهٔ ۱۹۴ — مجموعه تپش، دل محنت سرشت ماست
شمارهٔ ۱۹۲ — لکه ابری که فیضی داشت، دود شمع بود
شمارهٔ ۲۰۶ — خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت
شمارهٔ ۲۰۲ — پیرهن بس که خوش اندام شد از بوی تنت
شمارهٔ ۲۰۵ — زلف با قامت او، تا به کمر همراه است
شمارهٔ ۲۰۰ — رویت ز عرق همچو گل تازه در آب است
شمارهٔ ۲۰۱ — شمع دیدار نمایان شد و پروانه نیافت
شمارهٔ ۲۰۳ — طفل اشکم ز شورچشمی خلق
شمارهٔ ۲۰۴ — فرصت صد بوسه در کف داشت، وز اقبال ما
شمارهٔ ۲۰۷ — آسوده دلی بر من بیتاب حرام است
شمارهٔ ۲۱۱ — دلم ز قید پریدن همیشه آزاد است
شمارهٔ ۲۱۴ — ز جوش اشک به مینا هزار طعن زدیم
شمارهٔ ۲۱۰ — سایه گرد تیغ بیدم،طالع بسمل کجاست
شمارهٔ ۲۱۳ — بس که فرهاد تلخکامی دید
شمارهٔ ۲۰۸ — ما چو مینای شرابیم و فلک همچو قدح
شمارهٔ ۲۱۲ — از تبسم لب ببند ای غنچه، حال گل ببین
شمارهٔ ۲۱۵ — روزم از بی مهری گردون، شب تاریک شد
شمارهٔ ۲۰۹ — تخم اشک از کف بنه ای دل که مانند سحاب
شمارهٔ ۲۲۰ — فروغ گوش گل از آتشین نوای من است
شمارهٔ ۲۲۱ — مستم گرفت شحنه، مخور غم که چون گرفت
شمارهٔ ۲۱۶ — شبی که جام می وصل درمیان آید
شمارهٔ ۲۱۷ — در مخالفزار هند از یاد ایران فارغم
شمارهٔ ۲۲۲ — سیاره طالع اسیران
شمارهٔ ۲۱۸ — دوست چون از گل بیداد تو دشمن نشود؟
شمارهٔ ۲۱۹ — از مقام ریشه و پیوند می باید گریخت
شمارهٔ ۲۲۳ — چون نگرید شیشه از کمر عمری همصحبتان؟
شمارهٔ ۲۳۱ — مخمور مانده ایم و امید شراب نیست
شمارهٔ ۲۲۹ — چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنی
شمارهٔ ۲۲۵ — بر کوه غمت بانگ زدم، بانگ به من زد
شمارهٔ ۲۲۷ — چه سان به نامه عاشق سرش فرود آید
شمارهٔ ۲۳۰ — دهد گردون عوض یک دسته خارم
شمارهٔ ۲۲۴ — صبا چو بگذرد از ما، ز داغ گل بیز است
شمارهٔ ۲۲۶ — بر لباس فاخر بی اعتبار خسروان
شمارهٔ ۲۲۸ — ماندم از بس که به غربت، وطن از یادم رفت
شمارهٔ ۲۳۳ — چون نقش قدم، غیر زمین، بستر ما نیست
شمارهٔ ۲۳۲ — نوبر سبزه شادی نکند تا به ابد
شمارهٔ ۲۳۵ — میزبانی نیست غیر از ما در ایوان خیال
شمارهٔ ۲۳۷ — هما ز سایه دهد گرچه دولتی به شهان
شمارهٔ ۲۳۸ — سفید گشت سرم از شکوفه پیری
شمارهٔ ۲۳۹ — مو به مو حال دلم را زلف او با شانه گفت
شمارهٔ ۲۳۴ — همچو نرگس، مدت عمرم به بیماری گذشت
شمارهٔ ۲۳۶ — به سان مهره شطرنج، از متاع جهان
شمارهٔ ۲۴۶ — از پنجره های مژه مهتاب درآید
شمارهٔ ۲۴۱ — پایش ز حنابندی شب چون پر زاغ است
شمارهٔ ۲۴۷ — اگر برون نرود گل ز بوستان، چه کند
شمارهٔ ۲۴۰ — پیغمبریم و ملت ما غم کشیدن است
شمارهٔ ۲۴۴ — چگونه حسن نباشد به بوالهوس محتاج
شمارهٔ ۲۴۲ — اگر زمانه بنای ستم کند، چه علاج
شمارهٔ ۲۴۳ — فرق حرم و دیر ببین، کآمده هر سال
شمارهٔ ۲۴۵ — جز تیغ او که برسرم آمد، ز پا گذشت
شمارهٔ ۲۴۸ — قدر بی عقلی نمی دانند طفلان، حیف حیف
شمارهٔ ۲۴۹ — دمیده دانه ما از زمین تلخ
شمارهٔ ۲۵۲ — روز و شب، دربچه مشرق و مغرب باز است
شمارهٔ ۲۵۱ — بی روی تو در بزم چراغ آید و گرید
شمارهٔ ۲۵۰ — نیامدی که مبادا بمیرم از شادی
شمارهٔ ۲۵۴ — بت تراشان غمت گشتند چون فارغ ز کار
شمارهٔ ۲۵۳ — ز ازل، مرشدما خواست که فرزانه شود
شمارهٔ ۲۵۵ — خضر اگر در دشت قسمت، همنشین با من شود
شمارهٔ ۲۵۶ — آه غم، داغ کهن را به دلم تازه نمود
شمارهٔ ۲۵۸ — نهم لب بر لبت چون در سر مستی،مکن عیبم
شمارهٔ ۲۵۷ — گر چنین از گل روی تو، صفا ریز کند
شمارهٔ ۲۶۳ — لفظ پاکیزه به دستم ز صفای تو رسد
شمارهٔ ۲۵۹ — دل برون آرم ازان سینه که غم نشناسد
شمارهٔ ۲۶۰ — امشب از فرقت او زنده نمی ماند شمع
شمارهٔ ۲۶۱ — فکر آن زلف مکن تا خم و تابت نبرد
شمارهٔ ۲۶۲ — کس اگر بگذرد از گفتن شعر
شمارهٔ ۲۶۵ — ز مژگان، چشم مخمورت شبیه است
شمارهٔ ۲۶۶ — افسرده دلم، کو دم گرمی که ز فیضش
شمارهٔ ۲۶۷ — ما مصیبت زدگان را چه تواضع به ازین
شمارهٔ ۲۷۰ — جانا ز بی حجابی آیینه باک نیست
شمارهٔ ۲۷۱ — گل به غارت می رود،کو بلبلی کآید به باغ
شمارهٔ ۲۶۹ — ز مردی گر به نامردان شوی غالب، مشو غره
شمارهٔ ۲۶۸ — بی گل عارض تو مرغ چمن
شمارهٔ ۲۶۴ — چشمم که بود از اثر دود دل، سیاه
شمارهٔ ۲۷۳ — چه غم کودکان را زاندوه مادر؟
شمارهٔ ۲۷۶ — نگاهم بر رخش خار به گل پیوسته را ماند
شمارهٔ ۲۷۵ — شادی بی غم مجوی، زان که طرب ساز دهر
شمارهٔ ۲۷۲ — من خمارآلود و ساقی گرم استغنای حسن
شمارهٔ ۲۷۹ — بجز صبر کز نام او تلخ شد لب
شمارهٔ ۲۷۷ — از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد
شمارهٔ ۲۷۸ — نچسبید بر دامنت طفل اشکم
شمارهٔ ۲۷۴ — گفتی که نعش ما را، کس پیش و پس نباشد
شمارهٔ ۲۸۱ — زان گل نشان نداد، صبا را چه می شود
شمارهٔ ۲۸۳ — خواستم بی تو کنم بر گل خورشید نگاه
شمارهٔ ۲۸۴ — به دور میکده باید شراب چندان ریخت
شمارهٔ ۲۸۲ — خسرو بی رحم را بنگر که با اظهار عدل
شمارهٔ ۲۸۵ — ساز و برگ زندگی، غیر از شراب ناب نیست
شمارهٔ ۲۸۰ — دسته دسته بی سبب اشکم به دامن می رود
شمارهٔ ۲۸۷ — کارم ز نارسیدن کشتی به جان رسید
شمارهٔ ۲۸۶ — هرکس به رخت نظر ندارد
شمارهٔ ۲۹۱ — خواهم غزلی را که به محبوب توان خواند
شمارهٔ ۲۹۲ — مرا قسمت به راهی گشت رهبر
شمارهٔ ۲۹۴ — نه جوی باغ می داند دلم، نه جدول بستان
شمارهٔ ۲۹۳ — رسید موسم گل، باده در پیاله کنید
شمارهٔ ۲۸۸ — امشب ز نغمه سنجان، دمساز ما کسی نیست
شمارهٔ ۲۸۹ — دیگران از فیض، مردم را به خود سازند رام
شمارهٔ ۲۹۰ — ز نهال قسمت ما، گل عیش چون زند سر؟
شمارهٔ ۲۹۵ — گر ز دنیا بکشی پای، چنان دور بکش
شمارهٔ ۲۹۶ — به زلفت شانه گر محرم نمی شد
شمارهٔ ۲۹۸ — ای مسیح وقت، تدبیری که آن خورشید را
شمارهٔ ۲۹۹ — ثبات خانه تن را حباب می داند
شمارهٔ ۳۰۰ — چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی
شمارهٔ ۳۰۱ — گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست
شمارهٔ ۳۰۲ — گل ما را به آب غم سرشتند
شمارهٔ ۲۹۷ — صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت
شمارهٔ ۳۰۳ — سرجوش داغ لاله به جوشم نمی رسد
شمارهٔ ۳۰۶ — نیم آیینه وش از پشت و روی کار خود آگه
شمارهٔ ۳۰۵ — بس که برهم خورد بزم دلخوشی از رفتنت
شمارهٔ ۳۰۴ — مشو ملول که ساغر ز دست خواهد شد
شمارهٔ ۳۰۹ — فرهاد تیشه بر سرِ غم‌پیشه می‌زند
شمارهٔ ۳۱۰ — چرخ با من می ستیزد، طالع از من می گریزد
شمارهٔ ۳۰۷ — آرام نگیرد نفسی بر مژه ام اشک
شمارهٔ ۳۱۱ — تن ز بسیاری تردامنی ام خاک نشد
شمارهٔ ۳۰۸ — عاشقان چون نیت کوچ سحرگاهی کنند
شمارهٔ ۳۱۴ — گل به زر شاد و پریشانی عالم بر بید
شمارهٔ ۳۱۵ — کندن دل زان جوان، آسایش این پیر شد
شمارهٔ ۳۱۲ — آمد بهار و موسم گلگشت باغ شد
شمارهٔ ۳۱۸ — گر دهدم باغبان، یک گل ازین نه چمن
شمارهٔ ۳۱۶ — رنگ از رخم دمی نگشاید نقاب زرد
شمارهٔ ۳۱۷ — چند گویی در وجود دختر رز عیب نیست
شمارهٔ ۳۱۳ — لبش در باغ، رنگ آمیز گلهای تبسم شد
شمارهٔ ۳۱۹ — ز پا ننشست اشکم، تا نیاوردت به سوی من
شمارهٔ ۳۲۰ — گر به میخانه رسد زاهد افسرده نفس
شمارهٔ ۳۲۲ — عمری ست که همخوابه میناست درین بزم
شمارهٔ ۳۲۶ — ز بس مرغ نگاهم چیده گل از باغ رخسارش
شمارهٔ ۳۲۵ — بی روی تو، شبنم سحرخیز
شمارهٔ ۳۲۱ — ما را لب چشیدن صهبای وصل نیست
شمارهٔ ۳۲۴ — عاشق و معشوق را با هم زبان و دل یکی ست
شمارهٔ ۳۲۳ — از چشمه سار آبله، سرسبز شد راه طلب
شمارهٔ ۳۲۷ — به پنجه مژه از باغ، ژاله باید چید
شمارهٔ ۳۲۸ — همنشین بی نفاق از بس درین محفل کم است
شمارهٔ ۳۳۴ — آنچه من می کشم از طالع رم کرده خویش
شمارهٔ ۳۳۲ — گر به خون دل درین بستان گرفتم کلبه ای
شمارهٔ ۳۳۱ — کسی که چیده به بیداری از رخت گل حیرت
شمارهٔ ۳۳۵ — در مدرسه عشق، چو من بی خبری نیست
شمارهٔ ۳۳۰ — تو تاب درد نداری، مپرس درد مرا
شمارهٔ ۳۳۳ — هر کار مشکل کآمد به پیشم
شمارهٔ ۳۲۹ — زین گلستان همه سودم به زیان می ماند
شمارهٔ ۳۳۸ — بر نمی تابد دلم، پس مانده پرویز را
شمارهٔ ۳۳۷ — دو چشم من چو بر آن شوخ بی وفا افتاد
شمارهٔ ۳۴۱ — چه غم گر گنج بادآورد گل فصل خزان گم شد
شمارهٔ ۳۴۰ — پیغام نگار ما نیامد
شمارهٔ ۳۳۹ — از رشک آبیاری ساقی در آتشیم
شمارهٔ ۳۴۲ — خواهد از شاخ مکافات به صدرنگ دمید
شمارهٔ ۳۴۳ — از گردش یک چشم تو، پیمانه صد غم می خورد
شمارهٔ ۳۳۶ — بی نصیب از باغ وصلش بر نمی آید دلم
شمارهٔ ۳۴۵ — دل به امید عشق او، تن به هوس نمی دهد
شمارهٔ ۳۴۴ — آیینه از رخ تو گل تازه می کشد
شمارهٔ ۳۵۰ — زخم ما چون زخم سوسن گشت سرتاسر کبود
شمارهٔ ۳۵۱ — ما خوی گرفته وصالیم
شمارهٔ ۳۴۶ — ز رخ، چشم تو مستی در بهشت افتاده را ماند
شمارهٔ ۳۴۷ — بس که از چشم تر ما آستین نمناک شد
شمارهٔ ۳۴۸ — در کار غم عشق، دلم گشت ز خود جمع
شمارهٔ ۳۴۹ — کی ز بیداد تو، عاشق به کسی داد کند
شمارهٔ ۳۵۷ — گل گل رخ تو از قدح مل شکفته شد
شمارهٔ ۳۵۹ — گل به کاخ غنچه برگردید، تا روی تو دید
شمارهٔ ۳۵۳ — حرفی که به سرگوشی ازان شوخ زند سر
شمارهٔ ۳۵۴ — مصلحت در تلخکامی دیده پیر می فروش
شمارهٔ ۳۵۲ — هر کجا گلشن حسن تو گشاید در فیض
شمارهٔ ۳۵۵ — کی بود دیوانگان را ترسی از باران سنگ؟
شمارهٔ ۳۵۶ — زخمی تیغ خمارم، کو مروت پیشه ای
شمارهٔ ۳۵۸ — درین چمن، گل امسال همچو پار نبود
شمارهٔ ۳۶۳ — بدین سان رخ ز من گر آن گل بدخو بگرداند
شمارهٔ ۳۶۴ — ز شور جلوه گاهش می توان یافت
شمارهٔ ۳۶۶ — گفتگوی گلشن رویش دهان را تازه کرد
شمارهٔ ۳۶۵ — در ازل نگشود چشمم تا غمش پیدا نشد
شمارهٔ ۳۶۲ — بس که خیال آن پری، مایه دردسر شود
شمارهٔ ۳۶۰ — آغوش نظر تنگ است، آن یار نمی گنجد
شمارهٔ ۳۶۱ — زلفی که بر زبان و دل شانه بگذرد
شمارهٔ ۳۶۷ — مرا به نسبت آدم، زمانه خوار کند
شمارهٔ ۳۷۰ — نازم به دام زلف تو کز طایر دلم
شمارهٔ ۳۷۱ — دل پیش تو از طعنه اغیار نترسد
شمارهٔ ۳۷۳ — نمی استد به زور صبر، اشک غربت آلودم
شمارهٔ ۳۷۴ — در ساز فغانم ره آواز غلط شد
شمارهٔ ۳۷۲ — به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی
شمارهٔ ۳۶۹ — چشم مرا به شوق رخت خواب می برد
شمارهٔ ۳۶۸ — گل خورشید اگر گلدسته می شد
شمارهٔ ۳۷۵ — رهبری کو تا دل از سرگشتگی بی غم شود
شمارهٔ ۳۷۶ — در شب وصل، نمایان شدن صبح فراق
شمارهٔ ۳۷۷ — از خشکسال، رند قدح نوش را چه غم
شمارهٔ ۳۷۹ — ز بس به اهل وطن می کشد دلم در هند
شمارهٔ ۳۷۸ — لبت چگونه دلم را به وعده شاد ندارد
شمارهٔ ۳۸۱ — با درد من دوای کسی سازگار نیست
شمارهٔ ۳۸۰ — بر سر تردامنی، دوزخ ز جانم تاب برد
شمارهٔ ۳۸۲ — این یک دم نابود، چه باشد چه نباشد
شمارهٔ ۳۸۳ — کس به فریاد جرس گر نرسد، جا دارد
شمارهٔ ۳۸۷ — از عقده های زلف بتان شانه نگذرد
شمارهٔ ۳۹۱ — با روی تو خورشید جهانگرد چه باشد
شمارهٔ ۳۹۰ — دل داده ام به یار، ببینم چه می شود
شمارهٔ ۳۸۹ — عمرم همه صرف گلرخان شد
شمارهٔ ۳۸۶ — سرزلف ترا تا دید دل، از پای می افتد
شمارهٔ ۳۸۵ — شانه روشن کرد چشمم را و زلفش تیره ساخت
شمارهٔ ۳۸۸ — تبسم از لب آن تندخو نمی آید
شمارهٔ ۳۸۴ — اشکم نمی کشد پای، از راه کوچه گردی
شمارهٔ ۳۹۲ — با رنگ نوبهاری، چون در خزان برآیی
شمارهٔ ۳۹۳ — نکنم باور ازان سست وفا، عهد وصال
شمارهٔ ۳۹۴ — عشوه بیرون نمی رود ز تنش
شمارهٔ ۳۹۷ — پای تا سر چون جرس گوشم، ولی زین کاروان
شمارهٔ ۳۹۶ — خاک غربت شود اندوه وطن را درمان
شمارهٔ ۳۹۸ — دندان ستم بر همه تیز است فلک را
شمارهٔ ۳۹۵ — در بزمگاه وصل چو نوبت به ما رسد
شمارهٔ ۳۹۹ — نخندد چون دلم بر شانه، کز راه تهیدستی
شمارهٔ ۴۰۵ — گر ادب دورم نمی کرد از بر آن سروقد
شمارهٔ ۴۰۲ — هر کجا من پیاده می گردم
شمارهٔ ۴۰۷ — همچو کاغذ می شود چشمم سفید از انتظار
شمارهٔ ۴۰۱ — یکقلم از من نیاید رو سفیدی در وجود
شمارهٔ ۴۰۰ — بی توام در سیر گل، تن با خزان همدرد شد
شمارهٔ ۴۰۶ — گر خیال تو ز پیش نظرم گردد دور
شمارهٔ ۴۰۴ — از جای خود نخیزد، بهر تواضع خضر
شمارهٔ ۴۰۳ — در شبستان دلم، از سرگذشت زلف او
شمارهٔ ۴۰۹ — چون هوای کوچه بند نی، درین سبز آشیان
شمارهٔ ۴۰۸ — چو ز انجمن برآیی، عوض تو ناز ماند
شمارهٔ ۴۱۰ — عیسی صفت است دختر رز
شمارهٔ ۴۱۳ — حال طوفان زدگان هیچ نپرسید کسی
شمارهٔ ۴۱۲ — شیرین به چشم کس ننماییم همچو اشک
شمارهٔ ۴۱۵ — یک گردش چشم نیم مستت
شمارهٔ ۴۱۱ — دل برد آن نگار، ببینم چه می کند
شمارهٔ ۴۱۴ — آمد برهمن در حرم،با اهل دین شد همقدم
شمارهٔ ۴۱۹ — گرد کلفت بس که می ریزد مرا بر تن غبار
شمارهٔ ۴۲۲ — زگل بی بهره ام وز آشیان دور
شمارهٔ ۴۲۱ — چون کند چشم ترم گلریزی باران اشک
شمارهٔ ۴۱۷ — به غیر ابروی جانان ندیده ام بیتی
شمارهٔ ۴۲۰ — مگو تا کی توان بیگانه بود از مردم عالم
شمارهٔ ۴۲۳ — پیغمبر حسنت ورق معجزه گرداند
شمارهٔ ۴۱۶ — ساقی به ته شیشه می ناب نگه دار
شمارهٔ ۴۱۸ — ز تنگدستی اگر با زمین شوم یکسان
شمارهٔ ۴۲۷ — به نام پای تو هر گام خفته صد گل زخم
شمارهٔ ۴۲۸ — شیشه خونها خورد و می گیرد قدح کام از لبش
شمارهٔ ۴۲۹ — کنم چون یاد ایام وصالش
شمارهٔ ۴۲۶ — از دهن اشتیاق، بوسه به پیمانه ریز
شمارهٔ ۴۲۴ — دشت سبز و کوه سبز و شهر سبز و خانه سبز
شمارهٔ ۴۲۵ — محضر صد بیخودی دارم ز جام می به کف
شمارهٔ ۴۳۰ — دور طرب نگردد، هرگز به کام نرگس
شمارهٔ ۴۳۱ — هر کجا پیمانه گیرد از لب جانانه بوس
شمارهٔ ۴۳۴ — پاکرو در خاک هندستان، همین آب است و بس
شمارهٔ ۴۳۳ — قلزم تردامنی را ما کهن سوداگریم
شمارهٔ ۴۳۶ — این که می ترسی ز مستی، عقل نیست
شمارهٔ ۴۳۹ — نام مستوری آن چشم سیه کار مبر
شمارهٔ ۴۳۷ — سرنوشتی غیر بی برگی ندارد نخل ما
شمارهٔ ۴۳۲ — مایه آزار بود، صحبت ما با هوس
شمارهٔ ۴۳۸ — در سرابستان گیتی چون شراب زرد باش
شمارهٔ ۴۳۵ — بی گرفتاری نخواهم بود، خاطر جمع دار
شمارهٔ ۴۴۰ — انگیخت شراب از رخ زیبای تو آتش
شمارهٔ ۴۴۲ — ای دل مزن گام هوس، چون نیست یک مو دسترس
شمارهٔ ۴۴۷ — دلم از روی تو خوش، خاطرم از موی تو خوش
شمارهٔ ۴۴۳ — از کف رغبت نداد، ساغر آیینه را
شمارهٔ ۴۴۴ — کسی نگفت که چون گل همیشه عریان باش
شمارهٔ ۴۴۵ — تا به کی باشی گرفتار امید؟
شمارهٔ ۴۴۱ — کسی کو را نباشد طاقت یک میل ره رفتن
شمارهٔ ۴۴۶ — شب در آغوش نظر بود سراپای تنش
شمارهٔ ۴۴۹ — رسید موسم دی، جام و شیشه پیش آور
شمارهٔ ۴۵۰ — جا در آتش کند از محرم و بیگانه خویش
شمارهٔ ۴۵۱ — هزار بار نگردید تا به گرد سرش
شمارهٔ ۴۵۲ — نگیرم چون سر زلف سیاهش؟
شمارهٔ ۴۵۳ — برون نرفت فغانت ز تنگنای فلک
شمارهٔ ۴۵۴ — به ره گلشنم آید در زندان در پیش
شمارهٔ ۴۴۸ — یار میان باز کرد، رو به کناری نشین
شمارهٔ ۴۵۵ — کوهکن مزد گر از جوی تراشی می دید
شمارهٔ ۴۵۶ — پروانه ما گرچه رسد زود به آتش
شمارهٔ ۴۵۹ — ترسم از حرف غلط کاری، شود در نامه ام
شمارهٔ ۴۶۲ — کس را غم سوز دل ما نیست درین بزم
شمارهٔ ۴۶۰ — حباب وقت خودم در شط تنک ظرفی
شمارهٔ ۴۶۱ — باده وقتی مزه دارد که تو باشی در بزم
شمارهٔ ۴۵۸ — ز آب خوردن بسیار، گل شود کمرنگ
شمارهٔ ۴۶۳ — نمی توان به هم آغوشی ات قناعت کرد
شمارهٔ ۴۵۷ — چنان کز بهر آتش، سنگ و آهن را زنی برهم
شمارهٔ ۴۶۴ — قافله اشک و آه، از همه سو ریز کرد
شمارهٔ ۴۶۵ — از چه رو دارد شب زلفت به تاریکی سری؟
شمارهٔ ۴۶۶ — من سودازده را داغ منه بر سر دست
شمارهٔ ۴۶۷ — موسم گل شد که از وی بشکفد دل، باغ باغ
شمارهٔ ۴۶۸ — خاک گردیدم، نگردید آرزوها بر طرف
شمارهٔ ۴۶۹ — کو پیر مغان کز می اسرار زند حرف
شمارهٔ ۴۷۰ — دل نشود بی امید، با غم جانان حریف
شمارهٔ ۴۷۱ — بس که دارم از تغابن در دل محزون تأسف
شمارهٔ ۴۷۳ — خواست تا برهم خورد هنگامه ارباب عقل
شمارهٔ ۴۷۹ — دماغم خشک و لب [خشک] و دهان خشک
شمارهٔ ۴۷۴ — نیست یک دانه نصیب تن ما لذت رزق
شمارهٔ ۴۷۷ — تاک آبستن نور است، نخواهد زایید
شمارهٔ ۴۷۵ — همچو داغ لاله نور از من مجوی
شمارهٔ ۴۷۶ — در کف امید ما شد ساغر سرشار خشک
شمارهٔ ۴۷۲ — به غیر مرگ نسیم از خدا نمی طلبد
شمارهٔ ۴۷۸ — دارم تنی ز دست غمت چون سبوی خشک
شمارهٔ ۴۸۲ — امشب به سوی میکده باد از چمن وزید
شمارهٔ ۴۸۱ — در محیط گریه ام هرگز نگردد آب خشک
شمارهٔ ۴۸۳ — کس ندارد چو تو گلبانگ اسیری، بلبل!
شمارهٔ ۴۸۵ — افشان گلها می کند، صدرنگ پیدا می کند
شمارهٔ ۴۸۴ — هستند رهزنان خزان، گوش بر صدا
شمارهٔ ۴۸۰ — می بارد از خندیدنت، یک سو شکر، یک سو نمک
شمارهٔ ۴۸۷ — ای قبای تو خوشاینده چو پیراهن گل
شمارهٔ ۴۸۶ — هرجا که بیفتد به زمین سایه زلفت
شمارهٔ ۴۹۵ — بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیم
شمارهٔ ۴۸۸ — بوی گلاب می دهد، نغمه عندلیب ما
شمارهٔ ۴۸۹ — هوس پرورده زلف بتانم
شمارهٔ ۴۹۲ — کو صبر کز صبوری، تاب جفا بیارم؟
شمارهٔ ۴۹۱ — تا ز مشق خود نیفتم، هرکجا می قحط شد
شمارهٔ ۴۹۳ — معنی مقصود را از لفظ یارب یافتم
شمارهٔ ۴۹۴ — چو مینا گرچه آیین قدح نوشی نمی دانم
شمارهٔ ۴۹۰ — بلبلت از گل نخواهد فرق کرد
شمارهٔ ۴۹۶ — آن وحشی ام که هرگز، آرام را ندیدم
شمارهٔ ۴۹۹ — اگر غیرت عشق مانع نگردد
شمارهٔ ۵۰۰ — یک شورش ما رهبر صد بارش سنگ است
شمارهٔ ۴۹۷ — بشکفته صد رنگ گلهای داغم
شمارهٔ ۵۰۳ — با شب تیره ز تاریکی آن مو گفتم
شمارهٔ ۵۰۲ — شب از رنج خمار آزرده بودم
شمارهٔ ۴۹۸ — شورشی از هایهای گریه می خواهد دلم
شمارهٔ ۵۰۱ — نهان شد صافی ام ز آمیزش ناصاف این مجلس
شمارهٔ ۵۰۵ — نماند خون دل و کار عشق در پیش است
شمارهٔ ۵۰۶ — آنچه حاصل شد ز کشت همتم
شمارهٔ ۵۰۷ — گر به گرد روی او گردیده ام، عیبم مکن
شمارهٔ ۵۰۹ — تاب عنان گرفتن یک ناله ام نماند
شمارهٔ ۵۰۸ — ما شیشه به دست طرب آلود شکستیم
شمارهٔ ۵۱۰ — نی ز خار این چمن غمگین، نه از گل شادمان
شمارهٔ ۵۰۴ — گل و می از لب و رخساره اش می ریخت هرجانب
شمارهٔ ۵۱۱ — ملامت چون کنم اهل هوس را، کز گل رویت
شمارهٔ ۵۱۵ — چشم و دل پاس خیالش را به نوبت داشتند
شمارهٔ ۵۱۳ — دل به استحضار آیات شهادت زنده است
شمارهٔ ۵۱۶ — نشاط از سبزه مینا ندیدم
شمارهٔ ۵۱۹ — جنون در چوب گل پیچد ز سودایی که من دارم
شمارهٔ ۵۱۲ — ما را چه کار است، با کار مردم؟
شمارهٔ ۵۱۷ — این که هستی خوانده ای، از نیستی هم کمتر است
شمارهٔ ۵۱۴ — دایم غم نخوردن یک بوس می خورم
شمارهٔ ۵۱۸ — شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم
شمارهٔ ۵۲۵ — مویی شده ام، به که به موی تو بسازم
شمارهٔ ۵۲۲ — یاد مستان ندهد آدم هشیار، سرود
شمارهٔ ۵۲۴ — نرگسم، نرگس، ندارم از طرب جز تهمتی
شمارهٔ ۵۲۳ — می زنم گام و ندارم خبری
شمارهٔ ۵۲۱ — کسی به چشم تو از ناز در نمی آید
شمارهٔ ۵۲۷ — در میان هستی ما، نیستی گل کرده است
شمارهٔ ۵۲۰ — قطره چندی نصیب کام خشکم بیش نیست
شمارهٔ ۵۲۶ — دستم نگشت با گل داغ تو آشنا
شمارهٔ ۵۳۰ — گرفته جان به کف، آن مهرتابان را هوس کردم
شمارهٔ ۵۲۸ — گویند که آزار، مکافات گناه است
شمارهٔ ۵۳۱ — بس که در هر سخنم صد غلط آید به زبان
شمارهٔ ۵۳۳ — جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم
شمارهٔ ۵۳۴ — برنیاوردم سری از کهنه اوراق فلک
شمارهٔ ۵۳۲ — مادر ایام بی مهر است و من نازک مزاج
شمارهٔ ۵۳۵ — جوانی ام به جفا رفت و موسم پیری ست
شمارهٔ ۵۲۹ — بر سر خود جای می دادند ما را دلبران
شمارهٔ ۵۳۷ — دست مطرب را زآب جویبار تار ساز
شمارهٔ ۵۳۶ — تا توان از باغ وصلش صد گل یکدست چید
شمارهٔ ۵۳۹ — بی او غم پا و سر ندارم
شمارهٔ ۵۳۸ — وقت و بی وقت بخور می اگرت حوصله است
شمارهٔ ۵۴۰ — دانسته، رو به تیغ نگاه تو آمدم
شمارهٔ ۵۴۱ — دلخوشی هرگز نمی افتد شگون بر اهل عشق
شمارهٔ ۵۴۳ — سرفرازیها کنم چون پای بست او شوم
شمارهٔ ۵۴۲ — ظلمت شام غم از نور سحر می بینم
شمارهٔ ۵۴۶ — داغها دارد دلم از دست بیداد فلک
شمارهٔ ۵۴۸ — نشوم چرا سیه رو، که چو مردمان دیده
شمارهٔ ۵۴۹ — شب خدنگ ناله ای بر آسمان انداختم
شمارهٔ ۵۵۱ — مجروح چون کلیدیم، ما از زبان مردم
شمارهٔ ۵۴۴ — پای از جهان کشیده قراری گرفته ایم
شمارهٔ ۵۴۵ — بی لاله رخسارت، گر سیر چمن کردم
شمارهٔ ۵۵۰ — برگل فکنم دست رد و روی تو گیرم
شمارهٔ ۵۴۷ — تا تیر در کمان بود، رنگ نشان ندیدم
شمارهٔ ۵۵۶ — ز بهر صبر بلبل، بی تو در گلزار می مانم
شمارهٔ ۵۵۵ — ز خیال دهنت تنگ شکر می گریم
شمارهٔ ۵۵۸ — نایب مستی شده هشیاری ام
شمارهٔ ۵۵۳ — گل ز دستم رفته و من خار پیدا می کنم
شمارهٔ ۵۵۴ — تردامنی به کف داد، سرخانه حبابم
شمارهٔ ۵۵۲ — گریه شادی ز مینای شراب آموختم
شمارهٔ ۵۵۷ — من و آن گوشه وحدت، که ز بینایی دل
شمارهٔ ۵۵۹ — به سودای محبت، عقل ورزیدن نمی‌دانم
شمارهٔ ۵۶۲ — همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام
شمارهٔ ۵۶۰ — یک نیستان خنده دارد بر تنم آزادگی
شمارهٔ ۵۶۱ — ز تاب آتش نظاره ات چو آب شوم
شمارهٔ ۵۶۳ — غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
شمارهٔ ۵۶۶ — سایه ام از تیره روزی، لیک در ایوان چرخ
شمارهٔ ۵۶۴ — هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
شمارهٔ ۵۶۷ — از بس ز پا فتاده ایام پیری ام
شمارهٔ ۵۶۵ — قبای عافیت در بر ندارم
شمارهٔ ۵۶۹ — بس که رزق ما طفیلی شد ز دیوان قضا
شمارهٔ ۵۶۸ — برآرد اشکها رنگ کبوترهای صحرایی
شمارهٔ ۵۷۰ — جز من که داده مادر دهرم ز غصه شیر
شمارهٔ ۵۷۱ — نمی گیرد قرار آن شوخ یک دم چون صبا در وی
شمارهٔ ۵۷۲ — خوش آنکه موج زن وصل آن نگار شوم
شمارهٔ ۵۷۴ — یاد ایامی که ما هم دستگاهی داشتیم
شمارهٔ ۵۷۵ — کار اگر چنین باشد، مزد کار ما معلوم
شمارهٔ ۵۷۳ — در وفا، انکار آن شوخ ستمگر می کنم
شمارهٔ ۵۸۰ — در عزای کوهکن از بس که بر هم خورده اند
شمارهٔ ۵۸۲ — همچو طفل نوسخن، یک حرف ما مربوط نیست
شمارهٔ ۵۷۸ — بس که در راه طلب، سرگشتگی آمد به پیش
شمارهٔ ۵۷۹ — تسلی بخش طفلان نیست جز نزدیکی مادر
شمارهٔ ۵۷۷ — چه سان منزل شناس راه دل باشم، که از سستی
شمارهٔ ۵۸۱ — هرگز چو ریگ شیشه ساعت نشد نصیب
شمارهٔ ۵۸۳ — نشنود از من کسی یک حرف پیش از حرف خود
شمارهٔ ۵۷۶ — طرب گل کرده از هر شاخ و گل چیدن نمی دانم
شمارهٔ ۵۸۶ — عاشقان را تاب حرف مردن معشوق نیست
شمارهٔ ۵۸۷ — برهم خورد از گفتگو، ربط به هم پیوستگان
شمارهٔ ۵۸۹ — دو بوس از لب لعل جانان گرفتن
شمارهٔ ۵۸۸ — نزد آنهایی که با دل کارشان افتاده است
شمارهٔ ۵۹۰ — می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم
شمارهٔ ۵۸۵ — اگر چو آینه سر تا قدم شوی همه چشم
شمارهٔ ۵۹۱ — بر سر خوان امید، قحط دم آب شد
شمارهٔ ۵۸۴ — ندارد انتها باران اشکم
شمارهٔ ۵۹۵ — فلک در خورد بالا بردنت می افکند پایین
شمارهٔ ۵۹۴ — بازی خور عقلم، سگ دیوانه به از من
شمارهٔ ۵۹۷ — درد مینای سپهرند همه خلق جهان
شمارهٔ ۵۹۶ — بس که بی برگیم، بعد از درگذشتن، همچو شمع
شمارهٔ ۵۹۸ — به زیر زلف تا کی رویت از عاشق نهان باشد؟
شمارهٔ ۵۹۹ — پیوسته طلبکار شراب است دل من
شمارهٔ ۵۹۲ — خدایا آن صنم را مایل حسن آزمایی کن
شمارهٔ ۵۹۳ — باشد اگر امید اثر با گریستن
شمارهٔ ۶۰۴ — تا نخندد بر تو صد گوهرشناس
شمارهٔ ۶۰۷ — بود چون زلف شب، گیسوی شوخ می پرست من
شمارهٔ ۶۰۶ — می نماید خویش را عریان به رندان عاقبت
شمارهٔ ۶۰۱ — گر باده می خری، به زر گل خرید کن
شمارهٔ ۶۰۲ — بگذر از تحریر، بلبل! فکر تقریری بکن
شمارهٔ ۶۰۵ — بس که آن گل صبحدم با آب و تاب آید برون
شمارهٔ ۶۰۳ — در آتشم فکند که بی دود و دم نشین
شمارهٔ ۶۰۰ — چون باده می کند مست، ما را هوای باران
شمارهٔ ۶۱۲ — گفتی عرق دوباره چو شد، تند می شود
شمارهٔ ۶۱۴ — سر تنها روی چون جاده باید داشتن طغرا
شمارهٔ ۶۱۱ — خنده طرب از تو، گریه و فغان از من
شمارهٔ ۶۱۳ — قدرشناس شاخ گل، قامت یار من ببین
شمارهٔ ۶۱۵ — بزم بی نور است، از جام طرب می نوش کن
شمارهٔ ۶۰۹ — ناکامی ما بین، که به عشرتگه گیتی
شمارهٔ ۶۱۰ — طالع برگشته کز وی می رسد ما را شکست
شمارهٔ ۶۰۸ — جان من رفتی، چه سان خواهم ز هجران زیستن
شمارهٔ ۶۱۶ — ز بی برگی بود لبریز رونق گلستان من
شمارهٔ ۶۱۸ — طلب کردم رهی از باغبان درجستن آن گل
شمارهٔ ۶۲۱ — ز بهار برگ الوان، ز کفت حنای رنگین
شمارهٔ ۶۱۹ — مطرب امشب دل به فکر حسن خلقش داده بود
شمارهٔ ۶۲۰ — زلف شبرنگ، پریشان بر و دوش مکن
شمارهٔ ۶۲۳ — شد سفید از انتظارت چشم تر، بنمای رخ
شمارهٔ ۶۱۷ — می رود از گردش گردون، چه زیبا و چه زشت
شمارهٔ ۶۲۲ — ز شوق آنکه بنشیند درو یک لحظه یار من
شمارهٔ ۶۲۹ — در مدرسه عشق، به نادانی من کو؟
شمارهٔ ۶۳۰ — دارم ز دیدن گل نوخیز خود، چو شمع
شمارهٔ ۶۳۱ — دختری کز سایه رز می رمید
شمارهٔ ۶۲۴ — ز چشمان او چون نخواهم نگاهی؟
شمارهٔ ۶۲۶ — بیهوده گشتیم، مهمان گردون
شمارهٔ ۶۲۸ — هر چه می گویی، ز چشم عشوه پردازش بگو
شمارهٔ ۶۲۷ — ماییم و گفتن شعر، در وصف آن گلِ رو
شمارهٔ ۶۲۵ — ما عشقباز گریه چه دانیم خنده چیست
شمارهٔ ۶۳۳ — ناله برگشت ز لب از فرح دیدن تو
شمارهٔ ۶۳۲ — بهر حفظ سیم و زر، کارش درشتی کردن است
شمارهٔ ۶۳۹ — بی برکت است چیزی، کان در شماره آید
شمارهٔ ۶۳۵ — رام کسی نیست یار، کس چه بگوید به او
شمارهٔ ۶۳۴ — کردم چو ساز گریه، بیا صد نوا شنو
شمارهٔ ۶۳۷ — در ته دریا، تنش از تشنگی گردید خشک
شمارهٔ ۶۳۸ — گر بلغزد بر کنار جوی هستی پای سرو
شمارهٔ ۶۳۶ — بدن غنچه نباشد به صفای تن او
شمارهٔ ۶۴۷ — پژمرده بود حسن بت دست رسیده
شمارهٔ ۶۴۰ — دلم صدره به گلشن رفته، لیکن
شمارهٔ ۶۴۱ — نی به میناکار دارم، نی به خم، نی با سبو
شمارهٔ ۶۴۳ — روز جزا برآیم، ساغر به کف نهاده
شمارهٔ ۶۴۴ — باز بر بال و پرم گرد هوس پیچیده
شمارهٔ ۶۴۵ — گل قبا آرد بر ما، غنچه گردد افسر ما
شمارهٔ ۶۴۶ — ز بس می روید امشب از چراغ ما گل شادی
شمارهٔ ۶۴۲ — چرخ نامرد است، اگر مردی ازو یاری مخواه
شمارهٔ ۶۵۴ — کاش عذری در گنهکاری نمی گفتم به یار
شمارهٔ ۶۴۹ — دست رد بر ساغر صهبا منه
شمارهٔ ۶۴۸ — شیشه بیار ساقیا، از پی هم پیاله ده
شمارهٔ ۶۵۵ — می بکش، می ولی حکیمانه
شمارهٔ ۶۵۰ — تن ما سرشته خون، دل ما چکیده غم
شمارهٔ ۶۵۳ — در سمن زار تنت جلوه کند نیلوفر
شمارهٔ ۶۵۱ — از تیرگی چه شکوه به غربت، که همچو مشک
شمارهٔ ۶۵۲ — ادب خاموش دارد بار شوق عشقبازان را
شمارهٔ ۶۵۶ — بس که پاشید ازو ناز و نیاز از من ریخت
شمارهٔ ۶۶۰ — دلا اگر سر تعلیم من توانی داشت
شمارهٔ ۶۶۲ — نیم در کسوت فقر از فلک ممنون احسانی
شمارهٔ ۶۵۷ — به قرابه از صبوحی، قدح شراب مانده
شمارهٔ ۶۶۱ — طرح وارونی نشد در ساغرم اکنون پدید
شمارهٔ ۶۵۹ — کسی که دیده ور افتاده در سرای وجود
شمارهٔ ۶۶۳ — دوران به آب می کرد، طرح ایاغ لاله
شمارهٔ ۶۵۸ — یارب از نسرین، چراغ لاله را پروانه ده
شمارهٔ ۶۶۴ — ساقیا لب تشنه ام، آبی چو لعل تر بده
شمارهٔ ۶۷۱ — چه لذت وجود مرا از جوانی؟
شمارهٔ ۶۶۵ — مردمکم داده تن به خاک نشینی
شمارهٔ ۶۶۸ — داغ رشک باغبان کهنه اش گل می کند
شمارهٔ ۶۷۰ — تو خود مهری، ولیکن با سیه روز غم عشقت
شمارهٔ ۶۶۹ — زاهدا پیمانه ات چون پر شود از دور چرخ
شمارهٔ ۶۶۶ — از کوه چون بزرگان، فیضی نمی تراود
شمارهٔ ۶۶۷ — ای گشوده چشمت از هر سو در میخانه ای
شمارهٔ ۶۷۲ — شمع است مرا حجت این حرف که بی جرم
شمارهٔ ۶۷۴ — دلا غیر از رهی کز دیدن او می روی از خود
شمارهٔ ۶۷۳ — چشم پرخون و نگردید دل ما خالی
شمارهٔ ۶۷۵ — جنگ با من دارد ای دل تا طلبکارش تویی
شمارهٔ ۶۷۶ — کس چه می داند که پیمانت نمی ماند درست
شمارهٔ ۶۷۷ — به آن گل می توانی همچو شبنم گشت همزانو
شمارهٔ ۶۷۸ — از بس که دارم زین چمن، درد و غم آوارگی
شمارهٔ ۶۷۹ — صورت پذیر درد است، دیبای زندگانی
شمارهٔ ۶۸۰ — چون نمدپوش شدی، خدمت قیصر نکنی
شمارهٔ ۶۸۱ — نه دود است این که بر اطراف روی شمع می افتد
شمارهٔ ۶۸۷ — پریده بلبل و مانده ست آشیان از وی
شمارهٔ ۶۸۳ — بس که هر سو رخنه دارد کلبه ام چون خانه گل
شمارهٔ ۶۸۴ — من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی
شمارهٔ ۶۸۶ — چشم مرا آب داد، تازگی روی می
شمارهٔ ۶۸۲ — داد بی موجب عنانم را به دست رهزنی
شمارهٔ ۶۸۵ — بکش ساغر پیاپی تا به رنگ ارغوان باشی
شمارهٔ ۶۹۲ — ما به جای قطره، دریا ریختیم از چشم تر
شمارهٔ ۶۸۹ — ز خوان صحبت یاران، چو شیشه ساعت
شمارهٔ ۶۹۱ — چو یاقوت از زمین هم در وطن گر پست تر باشی
شمارهٔ ۶۹۴ — روز و شب جام به کف دارم و محروم شراب
شمارهٔ ۶۹۳ — گفتی که در دل تو، نگشود خاطر من
شمارهٔ ۶۸۸ — از غم دنیا نباشد هیچ کس جان بردنی
شمارهٔ ۶۹۰ — بر ما چه سان نخندد، دام و قفس ز هر سو؟
شمارهٔ ۶۹۵ — قتل ما بی دست و پایان را دلیری شرط نیست
شمارهٔ ۶۹۷ — در راه کوی جانان، منت کش بلد نیست
شمارهٔ ۶۹۶ — رخ لاله، زلف سنبل، لب غنچه، صوت بلبل
شمارهٔ ۷۰۱ — کشتی ز بی آرامی ام، آرام جان کیستی
شمارهٔ ۶۹۸ — چون نگرداند ورق، از بیم آه و ناله ام؟
شمارهٔ ۷۰۲ — بر دیده گذارم کف پایی که تو داری
شمارهٔ ۶۹۹ — دلا در زیر بار آرزو بسیار می مانی
شمارهٔ ۷۰۳ — گر به مهر همه چون صبح برآرم نفسی
شمارهٔ ۷۰۰ — ای که داری گله از دست فراموشی یار
شمارهٔ ۷۰۵ — نخواهی داشت رنگ از سوختن هم، ای خس گلشن
شمارهٔ ۷۰۷ — در کوچه زنجیر به خاکم بسپارید
شمارهٔ ۷۰۶ — در کار معنی پروری کافتاده ناحق بر سرم
شمارهٔ ۷۱۱ — زین گونه گر شیرین بود، لعل لب نوشین تو
شمارهٔ ۷۰۹ — اگر با ما سیه بختان بود ماه جهانتابی
شمارهٔ ۷۰۴ — آتشین رخسار ما شمعی ست بزم حسن را
شمارهٔ ۷۱۰ — چو رخ در آینه بینی، گل آرزو نکنی
شمارهٔ ۷۰۸ — قسمت ما درد بسیار است و درمان اندکی
شمارهٔ ۷۱۴ — از گل غمها به رنگ غنچه پژمرده است
شمارهٔ ۷۱۲ — خوش آن کز یاری دوران چو مینا
شمارهٔ ۷۱۵ — به این بی برگی ات در برگرفتم، نرگسی بگشا
شمارهٔ ۷۱۷ — چون ز تنهایی غربت برهانم خود را؟
شمارهٔ ۷۱۶ — از نیک و بد کشیدیم، آزار آشنایی
شمارهٔ ۷۱۹ — بس که برگرد تو گشتم، سر من می گردد
شمارهٔ ۷۱۳ — دامن آرزویم پر شده از گوهر اشک
شمارهٔ ۷۱۸ — کنم گر جان فدای کودک اشک
شمارهٔ ۷۲۲ — در دیار غم به غیر از کودکان اشک ما
شمارهٔ ۷۲۳ — چو آن سربسته مینایی که دارد باده روشن
شمارهٔ ۷۲۴ — باغبان چون نکند خنده ز بی عقلی تو؟
شمارهٔ ۷۲۰ — زندگی می آورد ای شمع، آب جوی صبح
شمارهٔ ۷۲۱ — نه تلاش سیر گلشن، نه سر کنار جویی
شمارهٔ ۷۲۶ — از بس که به ما نظر نداری
شمارهٔ ۷۲۵ — حاصل دنیا و دین را مفت نستاند کسی
شمارهٔ ۷۲۷ — ای چرخ ناملایم، با مردمان چه داری؟
شمارهٔ ۷۲۹ — شکری شود زبانم، چو به حرف من بخندی
شمارهٔ ۷۳۰ — سرکشی در صورت افتادگی زیبنده نیست
شمارهٔ ۷۳۳ — بس که از روی نزاکت بر ما می آیی
شمارهٔ ۷۳۴ — به ز سر رشته عقل است گر از طره خویش
شمارهٔ ۷۳۵ — تا تو رفتی، زندگی رفت از برم، بازآ که من
شمارهٔ ۷۲۸ — طرب می چکد از صدای صراحی
شمارهٔ ۷۳۲ — دهان غنچه، روی گل، جبین نسترن داری
شمارهٔ ۷۳۱ — ای روی تو سردفتر گلهای بهاری
شمارهٔ ۷۳۷ — هر طرف صد گل سیراب نشاط است، ولی
شمارهٔ ۷۴۰ — گل نورسی، ولیکن ز غرور تازگیها
شمارهٔ ۷۳۹ — خورشید مشت خاری ست، جایی که گل تو باشی
شمارهٔ ۷۳۸ — گشودم لب که با مطرب برآرم یک نفس چون نی
شمارهٔ ۷۴۱ — یک سخن نشنیدم ای گل از دهان نازکت
شمارهٔ ۷۴۲ — به زلفت می کند از آشنایی شانه همراهی
شمارهٔ ۷۳۶ — دلا مخواب که در کارخانه قسمت
شمارهٔ ۷۴۳ — قطره پیمایی ست کار ساقی بزم فلک
شمارهٔ ۷۴۴ — رویش چو آفتاب است، او را نمی شناسی
شمارهٔ ۷۴۶ — به برگ عیش رسم، گر چو نوبهار آیی
شمارهٔ ۷۴۹ — من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال
شمارهٔ ۷۴۸ — جانا ز تو شادم به سلامی و پیامی
شمارهٔ ۷۵۰ — از بس گل ناسازی ام در جیب و دامن می کنی
شمارهٔ ۷۴۷ — گر نشینم، جای می گیرم به پهلوی غمی
شمارهٔ ۷۵۱ — بی وضو، دست به پیمانه صهبا نکنی
شمارهٔ ۷۴۵ — جوان مردم، ولیکن نه زنی دارم نه فرزندی
شمارهٔ ۷۵۵ — نسترن می طلبد از بدنت خوشبویی
شمارهٔ ۷۵۲ — آخر این جان سبکروح ز تن خواهد رفت
شمارهٔ ۷۵۷ — رزقم چو یاقوت، از تنگ بختی
شمارهٔ ۷۵۴ — ای که گویی فیض دارد سرزمین مصر و شام
شمارهٔ ۷۵۶ — هر دو بی مثلیم در هنگامه ناز و نیاز
شمارهٔ ۷۵۸ — در باغ گیتی، شد قسمت من
شمارهٔ ۷۵۹ — سنگباران کرد شبنم بی رخ او باغ را
شمارهٔ ۷۵۳ — بس که گشته شیوه اسلامیان حق دشمنی
شمارهٔ ۷۶۵ — تازگیهای بهار از گل تر مستغنی ست
شمارهٔ ۷۶۷ — صبوحی می کنم در اول شب
شمارهٔ ۷۶۶ — غیر اگر سویت ببیند، رونپوشی، رخ نتابی
شمارهٔ ۷۶۰ — چشم من سوی تو، چشم تو به سوی دگری
شمارهٔ ۷۶۳ — کهنه شد گلشن، ز جوی شیشه آبی نوش کن
شمارهٔ ۷۶۱ — ای شوخ لاله رخسار، باغ و بهار مایی
شمارهٔ ۷۶۴ — گل را نبود رونق رویی که تو داری
شمارهٔ ۷۶۲ — ندارد دیده ما طالع نظاره رویی
شمارهٔ ۷۶۸ — برون رفتن چو تیر از خانه، می زیبد جوانان را