شمارهٔ ۱۵۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بیا که بی سرزلف تو موج باده ناب
به رنگ حلقه ماتم، کدورت انگیز است
بهار حسن ترا برگ ریز عشوه مباد
که از هوای توام ابردیده گل بیز است
به دور نرگس او، دل ز خون لبالب کن
که می پرست، طلبکار جام لبریز است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و دلنشینی عشق اشاره دارد. شاعر از محبت و زیبایی معشوق خود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که این عشق و زیبایی باعث شادابی و زندگی در دل اوست. او همچنین به تضاد بین زیبایی‌های بهار و غم و اندوه ناشی از دوری از معشوق اشاره می‌کند و از عشق و شوقی که به معشوق دارد، سخن می‌گوید. شعر با تأکید بر احساساتی چون عشق، شور و شوق به توصیف آرزوها و نیازهای دل می‌پردازد.