شمارهٔ ۱۹۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به وصف مکانی خاص می‌پردازد که در آن زیبایی و نور وجود دارد. او به ارتباط میان عقل و جنون اشاره می‌کند و می‌گوید که در جایی که عقل به انتها می‌رسد، جنون آغاز می‌شود و هر کسی که در این مسیر گم شده، در این مکان خاص و دور، یافتم می‌شود. این شعر بیانگر عمق احساسات و تجارب انسانی است.