شمارهٔ ۳۵۵ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
کی بود دیوانگان را ترسی از باران سنگ؟
هر طرف از بیم عقل خود گریزان گشته اند!
نی شناسای خط سنبل، نه مضمون فهم گل
آبها طفلانه دایم بر گلستان گشته اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به ترس دیوانگان از باران سنگ اشاره می‌کند و می‌گوید که افراد عاقل از عقل خود فرار می‌کنند. او همچنین بیان می‌کند که نی نمی‌تواند زیبایی گل را بشناسد و در این میان، آبها به طور کودکانه بر گل‌ها می‌ریزند. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده بی‌خبری انسان‌ها از زیبایی‌ها و واقعیت‌های جهان است.