شمارهٔ ۴۱۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تنگدستی و فقر صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که اگر به وضعیت زمین بیفتد، بر آستانه کسی غیر از خود نمی‌نشیند. او همچنین به زیبایی و جذابیت دو زلف محبوبش اشاره می‌کند که داستان‌های زیادی درباره آن‌ها وجود دارد و از معشوقه‌اش می‌خواهد که در خواب خود به داستان‌های دیگر گوش ندهد.