شمارهٔ ۴۴۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
دلم از روی تو خوش، خاطرم از موی تو خوش
وه چه خوش بودی اگر می شدم از خوی تو خوش
هر بتی را دو سه چیزی ز سراپای خوش است
بود از ناخن پا، تا سر گیسوی تو خوش
یارب ای ماه خوش اندام، دلت خوش باشد
که دل ناخوش ما گشت ز پهلوی تو خوش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به زیبایی و خوشی‌های ناشی از محبوبش اشاره می‌کند. او از یادآوری محبوب و موی او خوشحال است و از اینکه اگر به خوی او آشنا می‌شد، چقدر خوشبخت‌تر می‌بود. شاعر به زیبایی‌های محبوب اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هر بخش از او، از پا تا سر، زیباست. در نهایت، از خداوند می‌خواهد که دل محبوب همیشه خوش باشد، زیرا دل خود او به خاطر جدایی از محبوب ناخوش است.