شمارهٔ ۴۵۵ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به تصویرسازی کوهکنی می‌پردازد که با تلاش و زحمت خود آبی را در جوی می‌ریزد، اما نمی‌تواند به خوبی از زحماتش قدردانی کند. همچنین اشاره به این دارد که نمی‌توان عجیب و بزرگ را با یک آیینه معمولی سنجید و حق واقعی کار را ادا کرد. در واقع، این شعر به موضوع قدردانی و ارزش‌گذاری زحمات و تلاش‌ها پرداخته و به محدودیت‌های خودآگاهی اشاره می‌کند.