شمارهٔ ۴۷۱ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از دلمشغولی و اندوه خود می‌گوید و اینکه چقدر از شرایط ناگوار زندگی متأسف است. او احساس تنهایی و کمبود رزق دارد و با حسرت به گذشته می‌نگرد، در حالی که هنوز از وضعیت خود ناراحت است.