شمارهٔ ۵۴۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت بیانگر احساس اندوه و ناامیدی گوینده است. او در شام سیاه غم، نور سحر را مشاهده می‌کند و از این رو، روز را نسبت به شب خود تلخ‌تر و دردناک‌تر می‌بیند. در واقع، او به تضاد بین شب و روز اشاره دارد و احساس می‌کند که شادی و روشنایی روز نیز نتوانسته غم شب را از بین ببرد.