شمارهٔ ۶۴۰ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساس خود نسبت به زیبایی و عشق صحبت می‌کند. دلش می‌خواهد به گلستان برود و از زیبایی‌ها لذت ببرد، اما به خاطر شرم و حیا از دیگران، حتی یک گل هم نچیده است. او از ضعف و ناتوانی خود رنج می‌برد و این موضوع باعث شده که چهره‌اش رنگ پریده و دلسرد به نظر برسد.