شمارهٔ ۶۹۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به جای استفاده از قطره‌های باران، احساسات و اشک‌های خود را به دریا تشبیه کرده است. او از بیننده می‌خواهد که به چشمان او نگاه کند و از ابرهای بارانی صحبت نکند، انگار که احساساتش عمیق‌تر از آن هستند که با کلمات بیان شوند.