نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۰ طغرای مشهدی

طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

هر چند قطره کردیم، در جستجوی دریا

چون آب کم نبردیم راهی به سوی دریا

آن قطره ام که از سیل، پس ماند در بیابان

بر خاک ره شدم خشک، از آرزوی دریا

غرق وصال، از ذوق، یک جا نگیرد آرام

گردد همیشه ماهی، در چارسوی دریا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به جستجوی انسان برای رسیدن به آرزوها و اهداف بزرگتر اشاره دارد. قطره‌ای که نماد انسان است، در حالی که تلاش می‌کند به دریا، نماد آرزوها و اهداف بزرگ، برسد، متوجه می‌شود که اگر آب کافی نداشته باشد، راهی به دریا نخواهد داشت. همچنین، شعر نشان می‌دهد که حتی اگر نتوانیم به هدف‌مان برسیم، همچنان آرزوهای ما بر ما تأثیر می‌گذارد و ما را در تلاش برای رسیدن به آن‌ها نگه می‌دارد. در نهایت، شخصی که به وصال این آرزوها نرسیده، همچنان در جستجوی آن است و آرامش ندارد.