شمارهٔ ۷۳۱ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای روی تو سردفتر گلهای بهاری
بهر تو کند آب چمن آینه داری
چون بلبل صبح از پی وصلت نزند بال؟
خورشید ندارد گل رویی که تو داری
گیرم چو به زور از تو گل بوسه، مکن عیب
بسیاری شوقم ندهد فرصت زاری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت مورد علاقه‌اش اشاره می‌کند و او را به عنوان گلی بهاری توصیف می‌کند. شاعر می‌گوید که چمن به خاطر او آراسته شده و مانند بلبل در پی وصال اوست. او بر این باور است که هیچ خورشیدی نمی‌تواند به زیبایی معشوقش باشد. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که حتی اگر نتواند از معشوقش بوسه‌ای بگیرد، اشتیاق او به اندازه‌ای است که نمی‌تواند دردمندی خود را بیان کند.