شمارهٔ ۷۵۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویرسازی از زندگی و شرایط خود می‌پردازد. او به این نکته اشاره دارد که مانند یک درخت در دنیای بزرگ، روزی‌اش نا مشخص و معلق است. همچنین احساس کسالت و خستگی را در دست و پای خود احساس می‌کند، به‌طوری که گویی به نابودی نزدیک شده است. این احساسات نشان‌دهنده‌ی نارضایتی و بلاتکلیفی در زندگی اوست.