شمارهٔ ۷۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به دشواری‌های مسیر عشق اشاره می‌کند که مثل زنجیر در کوچه‌هاست و هر قدم با چاه‌های غم همراه است. او در آرزوی آن است که بتواند همچون نی، لب به ساز بزند و از لب مطرب جدا نشود، تا زمانی که نفس می‌کشد. به عبارتی، عشق برای او تلاش و رنجی مستمر است، اما زیبایی آن به قدری است که نمی‌خواهد از آن جدا شود.