شمارهٔ ۱۴ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت ابراز می‌کند که نور و زیبایی آفتاب او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و به گونه‌ای بی‌تاب و ناآرامش کرده که دیگر قدرت برخاستن و حرکت ندارد، مانند سایه‌ای که پس از افتادن دیگر نمی‌تواند برآید.