شمارهٔ ۱۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت می‌گوید که نعمت‌هایی که خداوند به او داده، اگر روی نان هم بگذارد، ارزشی ندارد و حتی سگ هم آن را نمی‌خورد. این نشان‌دهنده‌ی بی‌ارزشی نعمت‌ها در برابر شرایطی است که شاعر با آن مواجه است.