شمارهٔ ۲۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به لحظه‌ای در بزم عروسی اشاره می‌کند که میکشان (ساقیان) در حال تقسیم نوشیدنی هستند. او احساس حسرت و ناکامی خود را بیان می‌کند و می‌گوید که کاسه چشمش به جای پیمانه، حسرتی بزرگ است. به نوعی می‌توان گفت که او در این جشن که باید شاداب باشد، دچار اندوه و بی‌نصیب بودن است.