شمارهٔ ۲۰ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر بیان می‌کند که مانند یک جام شادابی، دلخوشی در دلش باقی نمانده و در نتیجه غم و اندوهی که در وجودش است، مانند شیشه‌ای شکسته، هیچ چیزی از آن باقی نمانده است.