شمارهٔ ۲۵ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت از حس بی‌نصیب بودن در دوران پیری‌اش سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که عصا، که نماد کمک و حمایت است، در کمک به او ناتوانی دارد.