شمارهٔ ۳ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به بیان گذر عمر و زندگی می‌پردازد. او عمر خود را به چشم نرگس تشبیه می‌کند که در حیرت و سردرگمی سپری شده و روزگار را به سنبل (گلی زیبا) تشبیه می‌کند که در حالتی آشفته و پریشان به سر می‌برد. در واقع، این اشعار نشان‌دهنده‌ی نارضایتی و پیچیدگی‌های زندگی است.