شمارهٔ ۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / متفرقات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
جمع شد دل تا سر زلف پریشانت گرفت
گل به دست آورد آن خاری که دامانت گرفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات poet بیان می‌کند که دل به خاطر زیبایی و جذابیت زلف‌های پریشان معشوق، شاد شده و احساس عشق و زیبایی را درک می‌کند. همچنین، به کنایه از این گفته می‌شود که انسانی که به دنبال عشق است، ممکن است از مشکلات و دردهایی که در این راه به وجود می‌آید نیز بهره‌برداری کند. گل در اینجا نماد عشق و زیبایی است و خار به معنی درد و رنجی است که در مسیر عشق ایجاد می‌شود.