شمارهٔ ۹ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به احساس ناتوانی و ضیعف بودن خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که نمی‌تواند از عطر گل و سنبل لذت ببرد و این بوی خوش را درک کند. به نوعی، بیانگر این است که او در وضعیت روحی بدی قرار دارد و نمی‌تواند از زیبایی‌های زندگی بهره‌مند شود.