شمارهٔ ۶ طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از درد و اندوه خود سخن می‌گوید و به شب تیره‌ای که بر او سایه انداخته اشاره می‌کند. او از قمر (ماه) می‌خواهد که با بال‌هایش روشنایی بیاورد و از یاد زیبایی‌های محبوبش، سرو سهی، غمگین است. شاعر آرزو دارد که با اشک‌هایش، زیبایی‌های گلشن را به یاد آورد.