شمارهٔ ۵۱ ظهیر فاریابی
ظهیر فاریابی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای به شش ضرب از جهان در نرد جباری فِره
تا ابد دوات روان بادا و حکمت بر نفاذ
گرچه اقبال تو از راه محابا دور چند
یافت با خصمت لباساتی بسی نرد گشاد
زخم تیغ بندگانت بس موافق بود و نیز
کعبتینهایی که پیکرش آن چنان یاری بداد
لاجرم چون کعبتینش باز مالیدی به وقت
داو افزون کرده اندر ششدر خذلان فتاد
با تو زین پس دست در خصل تعدی چون کند
چون یقینش شد که خصلی نیز می نتوان نهاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف قدرت و حکمت الهی می‌پردازد که بر تمام جهان حاکم است. شاعر از دستاوردها و موفقیت‌هایی که با وجود مشکلات به دست آمده، سخن می‌گوید و به رعایت تقوا و پرهیز از تعدی اشاره می‌کند. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده تلاش برای دست‌یابی به موفقیت و حکمت در زندگی، حتی در مواجهه با دشواری‌ها و دشمنی‌هاست.