شمارهٔ ۶۹ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیفی از عظمت و مقام بلند یک شخصیت بزرگ است. شاعر به قدرت و شکوه او اشاره کرده و می‌گوید که حتی زمان و مکان تحت تأثیر این شخصیت قرار گرفته‌اند. دولت و حشمت او نمی‌تواند دچار نقصان شود و همه چیز در عالم به آرامش و سکون در برابر اوست. برعکس، دنیا با سرعت و عجله در حال گذر است. شاعر همچنین به نور الهی در دل او و معجزات بر تن او اشاره می‌کند، و او را به افلاطون و لقمان تشبیه می‌کند. در نهایت، شاعر از بی‌توجهی ملوک و فاصله‌اش از آنان گلایه می‌کند و به حالت انتظار و بلاتکلیفی خود در برابر این شخصیت بزرگ می‌پردازد.