شمارهٔ ۷ ظهیر فاریابی
ظهیر فاریابی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای قبای سپهر آمده تنگ
از چه؟ از رشک حلقه کمرت
زلف جاروب کرده زهره و ماه
تا بروبند خاک رهگذرت
روی تو هر طرف که می آری
هم عنانند نصرت و ظفرت
گرچه از خدمت تو دور افتاد
بنده دور از ملازمان درت
مددی راست می کند ز دعا
تا فرستد دو اسبه بر اثرات
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی‌ها و ویژگی‌های خاص یک محبوب اشاره می‌کند که هر طرفی که برمی‌گردد، ظفر و نصرت به همراه دارد. او از دوری و جدایی از محبوب صحبت کرده و دعا می‌کند تا کمکی به او برسد و بتواند دوباره به محبوبش نزدیک شود. شاعر از زیبایی چهره محبوب و تأثیر آن بر دیگران نیز سخن می‌گوید، و احساس انتظاریی شدید و اشتیاق برای وصال را بیان می‌کند.