شمارهٔ ۹۲ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به انتقاد از فردی می‌پردازد که به جای هنر و توانمندی، به دروغ و نیرنگ متوسل شده است. شاعر به صورتی طنزآمیز و کنایه‌آمیز به او می‌گوید که به خاطر نادرستی‌هایش، هنرمندان زیادی از گرسنگی می‌میرند. همچنین به ویژگی‌های منفی او، مانند بدخلق بودن و دروغگویی، اشاره می‌کند و به او می‌گوید که حتی در پاسخگویی‌اش به دیگران هم نمی‌تواند کار درستی انجام دهد.