شمارهٔ ۶۲ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوستش می‌خواهد که با قلمی قوی به دشمنانش پاسخ دهد و در روشن کردن شب تاریک تلاش کند. او همچنین از دیوانگی و آزادی در بیان احساسات سخن می‌گوید و به عقل‌مندان توصیه می‌کند که به درون خود بروند و از دامن خود نشانه‌ها و فکرهای سازنده را بیرون آورند.